The Dark Knight!

Εντάξει, ξέρω πως σας τα έχω πρήξει τώρα τελευταία με όλες τις ταινίες που βλέπω, αλλά γι' αυτήν την ταινία ειλικρινά δεν θα άντεχα να μην γράψω δυο λογάκια.
Σίγουρα πρόκειται για την καλύτερη ταινία Batman που προβλήθηκε ποτέ! Το σενάριο πανέξυπνο, με συνεχείς εξελίξεις και τη δράση στο φουλ! Εφέ που κόβουν την ανάσα και ήχος που πρέπει να απολαύσετε με όλες τις απαραίτητες πολυτέλειες και ανέσεις. Ο Christopher Nolan έκανε πάλι το θαύμα του! Και για όσους δεν τα πάνε καλά με τα ονόματα, ο κύριος σκηνοθέτης μας, έχει αποδείξει προ πολλού την αξία του με αριστουργήματα όπως: "Memento" και "Prestige", καθώς και την προηγούμενη ταινία του υπερήρωα "Batman Begins".
Αναμφισβήτητα, το καλύτερο part της ταινίας είναι η υποκριτική του Heath Ledger. Ό,τι κι αν γράψω θα είναι λίγο, και δεν υπερβάλω! Μοναδική ερμηνεία που ελάχιστες φορές έχουμε συναντήσει ειδικά από νέους ηθοποιούς... Ας αρκεστώ σε αυτό. Φυσικά, και τα υπόλοιπα υπερ-τεράστια υπερ-ταλαντούχα ονόματα του cast ήταν εξαιρετικά. Για ποιον να πρωτογράψω δεν ξέρω. Για τον Christian Bale που εξελίσεται σε έναν από τους καλύτερους νεαρούς ηθοποιούς του Hollywood; Για τους γνωστούς και μη εξαιρεταίους Morgan Freeman και Micheal Caine; (Απλά υποκλίνομαι στις αυτών μεγαλειότητες!) Ή μήπως για την ηθοποιάρα τον Gary Oldman; Αν και για τον τελευταίο να σημειώσω πως πάντα με συγκινούσε σε ρόλους κακών, παρά καλών. Το μόνο μικρό μικρό ψεγάδι που βρήκα στο cast ήταν η Maggie Gyllenhaal, που ενσαρκώνει τη Rachel, κι αυτό γιατί κάναμε αμάν να αντέξουμε την Katie Holmes στον πρώτο -καινούριο- Batman και πάνω που χαρήκαμε που την ξεφορτωθήκαμε, η παραγωγή επέλεξε για αντικαταστάτρια μία που της μοιάζει και μάλιστα είναι πολύ πιο άσχημη! Απλά έλεος...
Για την υπόθεση δεν θέλω να πω κάτι, για να μην χαλάσω το παραμικρό. Ένα τελευταίο θα γράψω και θα σας καληνυχτίσω.
Η ταινία ΤΑ ΣΠΑΕΙ, οπότε σπάστε κι εσείς τα ταμεία γιατί το αξίζει!!!

Βαθμολογία: 10!!!!

[REC] - όλα τα λεφτά!

[no spoilers - read free!]

Η πιο τρομακτική εμπειρία ήταν για μένα η παρακολούθηση αυτής της ισπανικής ταινίας. Δεν έχει περάσει πολύ ώρα που την είδα στο σινεμά και ακόμα ψιλοτρέμω... Μην το κοροϊδεύετε καθόλου, γιατί η ταινία πραγματικά είναι ό,τι πιο τρομακτικό έχω δει σε θρίλερ/σπλάτερ/τρόμου ή ό,τι άλλο θέλετε! Και πιστέψτε με, δεν είμαι από αυτές που τρομάζουν εύκολα!
Βέβαια ήταν μακράν επίσης η καλύτερη ταινία του είδους! Αν είστε φαν ταινιών από "Blair Witch Project" μέχρι "Resident Evil" και δε συμμαζεύεται... ΤΡΕΞΤΕ κυριολεκτικά στον κοντινότερο κινηματογράφο και ετοιμαστείτε για την απόλυτη εμπειρία φόβου! Προτιμήστε μια αίθουσα με πολύ καλή ηχητική κάλυψη, μεγάλη οθόνη και ελάχιστο κοινό! Δεν πρέπει τίποτα να σας αποσπάσει την προσοχή και είμαι σίγουρη πως θα την απολαύσετε όσο καμία άλλη. Δε θέλω να πω τίποτα περί της υπόθεσης και καλό θα ήταν να μην ψάξετε ούτε καν για φωτό στο νετ. Όσα λιγότερα έχετε δει ή ξέρετε (όπως εγώ που πήγα σχεδόν από ένστικτο) τόσο το καλύτερο.
Προσωπικά σε όλη τη διάρκεια ένιωθα πως είμαι μέρος του σκηνικού και τα ζω όλα από πρώτο χέρι μη περιμένωντας την παραμικρή εξέλιξη. Θα σας παραθέσω μόνο τις πληροφορίες και την αφίσα που δίνει το πρόγραμμα των Odeon, τα οποία προτιμώ τελευταία για τις εξορμήσεις μου στις αίθουσες με παρέα ή χωρίς.

Δύο ρεπόρτερ τοπικού καναλιού ακολουθούν μια ομάδα πυροσβεστών στη βραδινή τους βάρδια. Στόχος της live εκπομπής είναι να καταγράψει τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών και τις καταστάσεις υψηλού κινδύνου που αντιμετωπίζουν στη δουλειά τους. Στην πρώτη κλήση που δέχονται, οι πυροσβέστες πρέπει να σώσουν μια ηλικιωμένη γυναίκα που βρίσκεται παγιδευμένη στο διαμέρισμά της. Όμως κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κάτι πηγαίνει τραγικά στραβά... Αυτό που αρχικά έμοιαζε μια απλή επιχείρηση ρουτίνας γρήγορα μετατρέπεται σε εφιάλτη. Παγιδευμένοι μέσα στο κτίριο, οι πυροσβέστες και το τηλεοπτικό συνεργείο έρχονται αντιμέτωποι με μια άγνωστη και θανάσιμη απειλή. Κάτι μοχθηρό και δυσοίωνο εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα σε όλο το κτίριο...
Απλά ΔΕΙΤΕ ΤΟ!

Βαθμολογία: 10 με τόνο αν δεν το καταλάβατε!

Fringe: εντυπώσεις από τον πιλότο

Πριν λίγες μέρες παίχτηκε ο πιλότος της νέας σειράς που μας έρχεται από την Αμερική και αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις 26 Αυγούστου φέτος. Δημιουργoί της είναι ο γνωστός πια J.J. Abrams, ο οποίος υπογράφει εδώ και μερικά χρόνια επιτυχημένες σειρές όπως τα "Alias" και "Lost", και οι Roberto Orci και Alex Kurtzman, υπεύθυνοι για τα σενάριο των "Transformers", "The Island", "Mission Impossible 3" και "The Legend of Zorro".
Μετά την προβολή λοιπόν του επεισοδίου υπ' αριθμόν 00 έχω να δηλώσω τα εξής και βγάλτε τα συμπεράσματα μόνοι σας:

• Πρόκειται για μια ακόμα περιπετειώδη σειρά, με σασπένς, μυστήριο και συνεχόμενες εξελίξεις/ανατροπές.
• Δυστυχώς καμία ανατροπή στον πιλότο δεν ήταν πρωτότυπη.
• Η υπόθεση εξελίσσεται γρήγορα και αφορά μια ―όμορφη παρεμπιπτόντως― πράκτορα του FBI, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια παράξενη μόλυνση και ένα περίεργο αεροπορικό συμβάν.
• Ακόμα μια δωρεάν (;) διαφήμιση για το "σώμα" κι ακόμα μια ιστορία που ξεκινά σε αεροσκάφος... Όσο και να προσπαθούν να μας φοβίσουν, εγώ θα συνεχίσω να ανεβαίνω σε αεροπλάνα. Μήπως οι αμερικάνοι εμμέσως θέλουν να βάλουν στο υποσυνείδητο των πολιτών της χώρας τους τη φοβία για τα υπερατλαντικά ταξίδια; Λέω τώρα... Ωστόσο, τα αεροπλάνα παραμένουν και με διαφορά το πιο ασφαλές μέσο για να ταξιδεύει κάνεις (και το πιο γρήγορο).
• Ένας τρελοεπιστήμονας με φοβερές γνώσεις και ο γιος του θα βοηθήσουν την πράκτορα να τα βγάλει πέρα ή να τα μπλέξει ακόμα περισσότερο.
• Κι εδώ χάσαμε την πρωτοτυπία, ωστόσο ο μπαμπάς είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Όσο για το γιο... Τον γνώρισα στο "Dawson's Creek" και τον είδα πάλι πρόσφατα στο "Shutter" (αυτό πάλι με εξέπληξε ευχάριστα, πειράζει;). Ο Joshua Jackson αν και όχι ιδιαίτερα συμπαθής σε μένα, μάλλον τα πάει καλά εκεί πέρα και οι προτάσεις για δουλειές πέφτουν βροχή. Για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα κάποιον άλλον στο ρόλο του.
• Προσπαθώντας να αποφύγω την αποκάλυψη κάποιου στοιχείου που θα σας το χαλάσει, θα πω μονάχα πως συνωμοσίες, πλεκτάνες με μεγάλες εταιρείες, πλουσίους επιφανείς ιδιοκτήτες αυτών και υπεράνω υποψίας άλλους υπάρχουν και σε αυτή τη σειρά. Αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, αφού είναι ένα από τα κλισέ που πουλάει και συνεχίζει να μας αρέσει.

Θα περιμένω τον Αύγουστο να δω τα πρώτα επεισόδια για να αποφασίσω αν αυτή η σειρά θα με «κρατήσει» για καιρό ή όχι. Μέχρι στιγμής απλά τη βρήκα ενδιαφέρουσα. Αν και έχει εμφανείς επιρροές από "X-files", δε θα έμπαινα καν στη διαδικασία να συγκρίνω... Ελπίζω μόνο η συνέχεια να είναι πιο ευρηματική.


Σ.Σ.: Τα 10 εκατομύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν για τον πιλότο αυτό, φαίνεται πως δεν ήταν αρκετά για να με εντυπωσιάσουν. Κρίμα...

Ανεκδοτάκι

Mια γυναίκα κατά τη διάρκεια που ο άντρας της λείπει στη δουλειά φέρνει τον εραστή της σπίτι. Ο 9χρονος γιος της γυρνάει σπίτι πιο νωρίς, τους βλέπει και κρύβεται στη ντουλάπα για να παρακολουθεί! Εντελώς ξαφνικά όμως, γυρνάει σπίτι και ο πατέρας του παιδιού. Τότε η γυναίκα κρύβει γρήγορα τον εραστή της στη ντουλάπα μην ξέροντας ότι είναι ήδη εκεί το παιδί της!
Tο μικρό αγόρι λέει: "Σκοτεινά είναι εδώ."
Ο άντρας λέει: "Ναι, είναι."
Αγόρι: "Εχω μια μπάλα του μπέιζμπολ!"
Άντρας: "Μπράβο."
Αγόρι: "Θες να την αγοράσεις;"
Άντρας: "Όχι, ευχαριστώ."
Αγόρι: "Ενταξει! Αλλά ο μπαμπάς μου είναι εκεί έξω!!"
Άντρας: "O.k., λέγε πόσα..."
Αγόρι: "250$."
Σε λίγες βδομάδες συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα κι έτσι το αγόρι και ο εραστής βρίσκονται ξανά στη ντουλάπα!
Αγόρι: "Σκοτεινά είναι εδώ."
Άντρας: "Ναι, είναι."
Αγόρι: "Έχω ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ!!"
Ο άντρας θυμάται την προηγούμενη φορά, οπότε ρωτάει το αγόρι: "Λέγε, πόσα;"
Αγόρι: "750$."
Άντρας: "Το παίρνω."Μερικές μέρες αργότερα, ο πατέρας λέει στο μικρό του γιο: "Πάρε το ρόπαλό σου και τη μπάλα του μπέιζμπολ και πάμε στο πάρκο να παίξουμε σαν πατέρας με γιο!"
Έτσι το αγόρι λέει: "Δεν μπορώ. Τα πούλησα και τα δύο!"
"Πόσο;" τον ρωτά ανυποψίαστος ο πατέρας του.
Αγόρι: "1000$."
"Είναι απαίσιο που συμπεριφέρεσαι κατ' αυτόν τον τρόπο στους φίλους σου. Ντρέπομαι που είμαι πατέρας σου! Πάμε γρήγορα στην εκκλησία να εξαμολογηθείς", λέει ο πατέρας και τον τραβάει προς την εκκλησία. Φθάνοντας, ο πατέρας του μικρού παιδιού τον βάζει να καθήσει και κλείνει πίσω του την πόρτα του εξομολογητηρίου.
Tο αγόρι λέει: "Σκοτεινά είναι εδώ."
Και ο παπάς απαντά: "Μην ξαναρχίζεις!! Πόσα θες;"

Μήπς είσ' απ' τ' Λάρσα;

Ομολογώ πως δεν έχω κάτι με τους Λαρισαίους και ελπίζω να μην παρεξηγηθεί κάποιος από εκεί, όμως οι προφορές στα διάφορα μέρη της Ελλάδας είναι κάτι σαν το Βέγκο στις παλιές ταινίες... Απλά τις ακούς και γελάς με την καρδιά σου!

Διαβάστε όσο πιο γρήγορα μπορείτε:

Ποιοι είναι οι αρχικοί χρόνοι του ρήματος 'πάρειμι';* Πάρειμι, Γδύσιμι, Στήσιμι κι Κάνι μι Δικήςςς! *

Πάει ένας Λαρισαίος να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Ο πωλητής:- Τι θα θέλατε κύριε;- Ένα αυτουκίνητου... λέει ο Λαρισαίος.
- 4x4; ρωτάει ο πωλητής.
- Τι να του καν κύριεμ, 3x3 είνι του γκαράζ μου, πού να του βαλ 4x4;
- Να πάρετε ένα Almera, του προτείνει ο πωλητής.
- Ααα, κοίταξι να δεις, ιγού σήμιρα του θέλου, όχι άλλ' μέρα! λέει ο Λαρισαίος.

Τέλος πάντων παίρνει ένα αυτοκίνητο ολοκαίνουργιο. Σταματάει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα και ξεχνάει αναμμένο το φλας. Ένας περαστικός του λέει:- Το φλας...
Ο Λαρισαίος γυρνάει: - Κι βεβαίως το φλάω άνθρωπέ μου, σήμιρα του πήρα!

Πριν πάει σπίτι, λέει να πάρει κάτι δώρα για την κόρη του, τη γυναίκα του και το γιο του... Πάει λοιπόν για την κόρη σε ένα μαγαζί με εσώρουχα. Πωλήτρια:
- Καλησπέρα, τι θα θέλατε; - Ένα εσώρουχο για την κόρημ.
- Σλιπ; του λέει η πωλήτρια.
- Άμα δε με λειπε θα ρχόμουν κοπέλαμ; της λέει ο Λαρισαίος.

Πάει μετά να πάρει μια φωτογραφική μηχανή για τη γυναίκα του. Μπαίνει στο διπλανό κατάστημα:
- Καλησπέρα σας, πώς μπορώ να σας φανώ χρήσιμη; του λέει η πωλήτρια.
- Θέλου μια φουτουγραφική μηχανή!
- Με φλας; τον ρωτάει η πωλήτρια.
- Γιατί, άμα σε φλίσου θα μτι δώσεις τζάμπα; λέει ο Λαρισαίος.

Τέλος, πάει να πάρει και μια κολόνια για το γιο του. Του λέει ο πωλητής:
- Τι θα θέλατε, κύριε μου;
- Μια κολόνια θα θίλα.
- For men; τον ρωτάει ο πωλητής.
- Α όχι! Αφόρητη! του λέει ο Λαρισαίος... Ιγού θέλου νατ φορέσου πρώτους!!

Κουρασμένος, το βραδάκι πάει σε ένα μπαρ. Λέει λοιπόν στον μπάρμαν:
- Ένα κνιάκ!
- Μεταξάς; ρωτάει ο μπάρμαν.
- Γιατί; Σι τρών'; απαντά ο Λαρισαίος.
Την ίδια στιγμή μπαίνει ένας άγγλος στο μπαρ και λέει:
- Two beers.
Γυρνάει ο Λαρισαίος αγριεμένος και του λέει: - Ααα κοίταξι να δεις, ισί τουν πιρς όχι ιγού!

Πώς ζητάμε ρύζι με κοτόπουλο από ένα Λαρισαίο;
* Ένα ΠΛΙΜΙΡΥΖΙ. *

Ήταν μια Λαρισαία. Μια μέρα λοιπόν της λέει η κόρη της:
- Mαμά, θέλω να γίνω σταρ. Και η Λαρισαία απαντάει:
- Μωρ' δεν πα να γένεις και κριθάρ; Τι μι νοιάζ...

Δυο Λαρισαίοι παίζουν το παιχνίδι των ερωτο-απαντήσεων.
- Πες μι, ήνα έλληνα ποδουσφαιριστή που ήπαιζε στην Ελλάδα και τούρα παίζει στου εξωτερικού;
- Τσάρτας, του απαντά ο άλλος. - Ούι βλάκα, αυτό ήνι γιοφύρ...

"Το Συμβάν": η νέα ταινία του Shyamalan

Μόλις γύρισα από το cinema της γειτονιάς μου, που έχω την τύχη να μην είναι μια ξεχασμένη αίθουσα στη δεκαετία του '70 με βελούδινες πολυθρόνες και αντιπαθητικούς μεσήλικες (κόβω και μερικά χρονάκια) θαμώνες. Η νέα ταινία του σκηνοθέτη των "Sixth Sense", "Unbreakable", "Signs", "The Village" και "Lady in the Water" έκανε πρεμιέρα μόλις σήμερα -παγκοσμίως αν δεν απατόμαι- και φυσικά δε θα μπορούσα να παραλείψω να τη δω.


Ο Μ. Night Shyamalan είναι ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης που μας απέδειξε το ταλέντο του τόσο στο σενάριο όσο και στη σκηνοθεσία με το ντεμπούτο του την «Έκτη Αίσθηση». Έκτοτε, αν και έβγαλε ακόμα 4 φιλμ δεν κατάφερε να πείσει πολλούς πως δεν ήταν απλά άλλη μια φούσκα του Χόλυγουντ. Όταν δε, η προηγούμενη απόπειρά του με την «Κυρά του Νερού» να μας καθυλώσει απέβει άκαρπη, τότε οι πλειοψηφία πίστεψε πως δε θα ξαναβλέπαμε κάτι αξιόλογο από τον συμπαθέστατο Ινδό. Εγώ πιστή στο ταλέντο του και δύσκολα κατακρίτριά του, περίμενα αυτήν την ταινία του εδώ και καιρό. Στην αρχή δεν ήξερα τι θα έβγαζε, πότε και αν φυσικά, αλλά μετά μια αφίσα στους διαδρόμους του cinema κι ένα trailer λίγο πριν την προβολή κάποιας άλλης ταινίας με έκαναν να ανυπομονώ για τις 12 Ιουνίου. Και ευτυχώς δεν απογοητεύτηκα καθόλου με αυτό που είδα!
Το «Συμβάν» σε αρπάζει κατευθείαν από τα μαλλιά και σε κολλάει στην καρέκλα σοκαρισμένο από τα πρώτα πέντε λεπτά. Άκρως ρεαλιστικό, ωμό και ταυτόχρονα μυστήριωδες και ατμοσφαιρικό, δημιουργεί στο θεατή την ανάγκη να δει παρακάτω και να μάθει περισσότερα για το τι συμβαίνει τέλος πάντων κι όλοι καταλήγουν νεκροί με τη δική τους μάλιστα θέληση. Απ' την αρχή μπολιάζει το φόβο με την απορία και τη φρίκη με την αγωνία μέσα σου. Άλλωστε, μιλάμε για ένα πρώτης τάξεως θρίλερ, με υπέροχη μουσική επένδυση, χάρη στον James Newton Howard υπεύθυνο για το soundtrack σε δεκάδες κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες και όλες τις προηγούμενες ταινίες του Shyamalan. Αρκετά καλή ήταν επίσης η ερμηνεία του πρωταγωνιστή, Mark Wahlberg, ο οποίος χάρη στο ιδιαίτερο χιούμορ του συγγραφέα, που κρύβεται εδώ κι εκεί κατά τη διάρκεια της ταινίας, ήταν πέρα από απολαυστικός στο ρόλο του κι αρκετά συμπαθητικός.

Οπότε, παιδάκια μου, αν δεν ξέρετε τι να κάνετε ένα από τα επόμενα βράδια, πάρτε την καλύτερη παρέα σας μαζί και δείτε αυτήν την ταινία, εάν κι εφόσον φυσικά γουστάρετε τα ατμοσφαιρικά θρίλερ.
Εγώ... αν και είχα δωρεάν εισιτήριο απόψε, θα πλήρωνα χαλαρά για να την ξαναδώ!
 

Το ξέρατε ότι:
ο σκηνοθέτης, ως άλλος Hitchcock περνάει πάντα μια βόλτα μέσα από τις ταινίες του; Σε μικρούς πάντα ρόλους... Δυστυχώς, δεν κατάφερα να τον εντοπίσω σε αυτή... Λέτε να ήμουν τόσο προσυλωμένη που να μου διέφυγε έτσι απλά;

Mερικά νέα...

Ξέρω πως έχω σχεδόν ένα μήνα να γράψω μια λέξη, αλλά -χωρίς να θέλω να αποφανθώ των όποιων ευθυνών μου γι' αυτό- φταίνε οι ξένες σειρές που με έχουν κάψει εντελώς τους τελευταίους μήνες. Πρώτα κόλλησα με τους "Heroes", πέρσυ το καλοκαίρι, μετά χάθηκα με τους «Αγνοούμενους» και τώρα με πήρε η μπάλα πάλι με το "Prison Break". Αφού ξεμπέρδεψα με τους 4 κύκλους του "LOST" μέσα σε 2-3 μήνες περίπου, έπιασα να δω τι ψάρια πουλάει αυτή η πολυαναμενόμενη απόδραση του Michael και της παρέας του. Αν και οι απόψεις διίστανται γι' αυτό το tv show, προσωπικά το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον αφού μου θύμησε πολύ την ταινία «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουρθ» (Shawshank Redemption - 1994) που βασίζεται σε βιβλίο του Steven King και δεν παίζεται με τίποτα! Γι' αυτούς που το περιφρονούν να πω πάντως πως λίγο πριν το τέλος του πρώτου κύκλου και στον δεύτερο πια (μέχρι εκεί έχω φτάσει προς το παρόν) η σειρά τα σπάει!

Πάμε σε ένα άλλο νέο τώρα, που δεν έχει να κάνει με εμένα αλλά με μια κυρία -βασίλισσα, παρακαλώ- της ποπ. Ο λόγος για τη Madonna φυσικά, που σήμερα άκουσα στο ραδιόφωνο πως θα έρθει επιτέλους στη χώρα μας για μια συναυλία στις 27 Σεπτεμβρίου 2008! Μάλιστα οι προπωλήσεις εισιτηρίων θα ξεκινήσουν σύμφωνα πάντα με το σταθμό στα τέλη Ιουνίου!
Περιττό πιστεύω να πω πως θαυμάζω αφάνταστα αυτή τη γυναίκα -άσχετα με τα όσα έχει στο παρελθόν κάνει- εφόσον συνεχίζει να είναι στην κορυφή μετά από τόσα χρόνια καριέρας και να έχει και κορμάρα όπως πάντα άλλωστε!

Δύο άτομα έλεγα από μικρή πως θα τρέξω να δω από κοντά όταν με το καλό έρθουν στην Ελλάδα. Το ένα είναι η Madonna και το άλλο -που ήδη είδα σε παράσταση- είναι ο David Copperfield. Οπότε, στα τέλη του Σεπτέμβρη θα έχω εκπληρώσει αυτήν την παιδική επιθυμία και λαχτάρα να δω και τους δυο live. :)

Χαιρετώ σας με ένα μικρό time machine της θεάς, γιατί ο χρόνος την έχει ξεχάσει φαίνεται!!

1988


1999


2008

Μουσικό διάλειμμα

Νέο κόλλημα από τα παλιά ―χάρη σε μια διαφήμιση βέβαια και ένα ραδιοφωνικό σταθμό― το "Enjoy the silence" από τους καταπληκτικούς Depeche Mode.

Ωστόσο, στο youtube βρήκα και ένα βιντεάκι με μια εξαιρετική διασκευή του κομματιού από τους Lacuna Coil και προτίμησα να σας βάλω αυτή να ακούσετε ―και να δείτε φυσικά.

Enjoy the silence, λοιπόν, μέσω της μουσικής. :D

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can't you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Shopping? Με πόσα;;;

Οικονομικός ο σημερινός μου προβληματισμός ―αν και περισσότερο με διαμαρτυρία θα μοιάζει. Διαβάστε παρακάτω.Φαντάζομαι έχετε παρατηρήσει πως τα προϊόντα (και οι υπηρεσίες βασικά) μας σερβίρονται με ένα κάποιο «καπέλο» όσων αφορά την τιμή. Δηλαδή πληρώνουμε ένα ΑΛΦΑ ποσό για ένα στυλό π.χ., φίρμας Χ, που παρασκευάζεται σε κάποια άλλη χώρα είτε ενταύθα, από το οποίο ποσό το 75% στην καλύτερη περίπτωση είναι η πραγματική του αξία (τιμή κόστους κατασκευής για να μην μπερδευόμαστε), ενώ το υπόλοιπο 25% είναι αυτό το «καπέλο» που ανέφερα πιο πάνω. Στο «καπέλο» εύλογα αντιστοιχούν τα έσοδα του ενδιάμεσου που κάνει τον κόπο να φέρει το στυλό στην πόρτα μας. Το θέμα είναι τώρα γιατί αυτό το 25% (προμήθεια) τείνει σήμερα να γίνει το 75% του ΑΛΦΑ ποσού. Αισχροκέρδια των εμπόρων ή βλακώδη δεκτικότητα από μεριάς καταναλωτών; Εκμετάλλευση ή εθελοτυφλία από τα αντίστοιχα πάλι πρόσωπα; Κοροϊδία όπως και να έχει. Είτε γιατί μας κοροϊδεύουν αυτοί που κινούν τα νήματα στο εμπόριο, είτε γιατί δεχόμαστε να μας κοροϊδεύουν και κοροϊδεύουμε μετά κι εμείς τους εαυτούς μας λέγοντας διάφορα αχυρόλογα (δικιά μου λέξη ―δείτε επισυναπτόμενο λεξικό για κατανόηση) τύπου:

"Είναι μάρκα"
"Είναι εξαιρετικής ποιότητας"
"Πρέπει να βγάλουν κι αυτοί κάτι τις"
"Ό,τι και να κάνουμε, πάντα έτσι θα είναι τα πράγματα"

...Και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι της παράλογης μανίας για δικαιολογίες.

Και να ήταν μόνο αυτή η μορφή του προβλήματος... Μη χαίρεστε, γιατί έχει κι άλλο.

Μήπως τυγχάνει να έχετε μπει στο ίντερνετ; Μήπως τυγχάνει να έχετε κάνει online search σε κάποιο προϊόν; Μήπως έχετε κατά τύχη ψάξει τις τιμές σε άλλη χώρα; Μήπως τις έχετε συγκρίνει με τις δικές μας; Μήπως από λάθος βρέθηκε κάποιος συγγενής σας ή φίλος στο εξωτερικό και σας ενημέρωσε για τις διαφορές-ομοιότητες (υπάρχουν;) στις τιμές; Ας μην κρυβόμαστε... Όλοι έχουμε δει ΤΙΣ διαφορές! Εισαγωγές-εξαγωγές ο Χαράλαμπος... Και δως του κέρδος! Και δως του πάλι δικαιολογίες... Να χαρώ εγώ Ελλάδα, χώρα του φωτός.

Ξέρετε πια χώρα βρίζουμε ως επί το πλείστον εμείς οι Έλληνες; Σωστά μαντέψατε, την Αμερική. ('Ντάξει αν σκεφτήκατε την Τουρκία ή τα Σκόπια δε σας αδικώ, αλλά είναι εκτός θέματος.) Στην Αμερική που λέτε αγαπητά μου παιδιά, τα ρούχα Tommy Hilfinger πωλούνται όσο εδώ πωλούνται τα Skag παπούτσια, ούτε καν όσο τα Migato! Τα Lacoste; Α, αυτά είναι ακόμα πιο φτηνά, γιατί το κροκοδειλάκι είνα λίγο μπανάλ σήμερις. Για αυτούς αυτές οι μάρκες είναι κάτι σαν τα Sprider Stores. Αλλά για τους Έλληνες τα Tommy είναι αντίστοιχα του Christian Dior (ποιος είναι πάλι αυτός;) και επειδή είμαστε και λίγο φιλεύσπλαχνοι σάς κάνουμε και έκπτωση 10% (!) χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι (ενώ βγάζουμε κέρδος 60% -αλλιώς πώς δικαιολογείται μισή τίμη στην περίοδο εκπτώσεων, μου λέτε;).

Ναι, ξέρω, είναι τα μεταφορικά πολλά. Κοστίζουν, πώς να το κάνουμε; Κοστίζει 400 ευρώ η μεταφορά ενός iPhone από τις ΗΠΑ γι' αυτό κι εδώ θα το πουλήσουμε 700+ για να μην μπούμε μέσα. Στην τελική η Apple δεν μπορεί να πέσει τόσο στα μάτια της καταναλωτικής μάζας και να πωληθεί κινητό της σε προσιτή τιμή σαν την πρώτη τυχούσα εταιρεία που κατασκευάζει φασόν στην Ταϊβάν. Άσε που δεν μπορεί ο κάθε σκαρμόβλαχος να κυκλοφορεί με το υπέρτατο gadget επειδή το βρήκε φτηνά στο Γερμανό. Ας πάρει το μαϊμού από τη λαϊκή. Αυθεντικά μόνο οι αυθεντικοί μεγιστάνες!

Μαρία;;; Θες κρεμούλα κούκλα μου για την ακμή σου; Α... Να τα σκάσεις διπλάσια για να αποκτήσεις την ολοκληρωμένη σειρά περιποίησης μέσω Ελλάδας. Αντί να χαίρεσαι που τα Sephora και τα Beauty Shop τα έχουν στα ράφια τους και δε χρειάζεται να ανησυχείς για αγορές μέσω πιστωτικής κάρτας στο διαβολικό διαδίκτυο και να περιμένεις μήνες μέχρι να σου σταλούν από Αμέρικα, εσύ γκρινιάζεις για τη διαφορά στην τιμή πώλησης. Σα δε ντρέπεσαι... Αγάπη μου, ΔΕ σου αξίζει η φίρμα για να περιποιηθείς το πρόσωπό σου. Μπορείς να βάζεις και τη Nivea για τα χέρια αν θες, αλλά ΟΧΙ την κρέμα της μάρκας κωλοσσό με τη ρετουσαρισμένη κουκλάρα στις αφίσες. ΟΧΙ! Τέρμα! Πάει και τελείωσε...

Διερωτώμαι, λοιπόν, αγαπητοί μου συμπατριώτες, γιατί καλούμαστε σε αυτή τη χώρα να πληρώνουμε πολλές φορές διπλάσια, τριπλάσια και γενικώς πολλαπλάσια την τιμή ενός προϊόντος το οποίο στη χώρα παραγωγής του πωλείται στην ξεφτίλα; Και δε θέλω να πάω στις χώρες που οικονομικά είναι πιο κάτω από εμάς. Ας μην κοιτάμε τα χειρότερα, αλλά τα καλύτερα γιατί μόνο αυτά μπορούν να μας βελτιώσουν.

Πολλά είπα. Νομίζω εμπεδώσατε το νόημα.
Άντε, καλά Ψώνια τώρα και καλό shopping therapy, χρυσά μου... Ματς-Μουτς!

Υ.Γ.: Αχ, συγχωρέστε με που ο λόγος μου ήταν ολίγον πολιτικός। Δεν το ήθελα, πιστέψτε με!!

Back to work :(

Ωχ, πόσο δύσκολη είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά μετά από 10ήμερες διακοπές... Οι περισσότεροι με καταλαβαίνετε πιστεύω γιατί κι εσείς μια από τα ίδια τραβάτε. Βέβαια, οι πρώτες ώρες είναι σχετικά ευχάριστες και χαλαρές γιατί τις περνάς μιλώντας με τους συναδέλφους για τα μέρη που επισκέφτηκες, τους φίλους που είδες και τα πράγματα που έκανες όλο αυτό το διάστημα. Τα άσχημα είναι όταν περάσουν αυτές οι ώρες, τα έχετε πει πια όλα -ίσως έχετε κιόλας κουραστεί με τα βαρετά που ακούτε από τους άλλους που νομίζουν πως είναι ενδιαφέροντα- και τώρα πρέπει να πάρετε την άδικη απόφαση να δουλέψετε. Πού μυαλό για δουλειά όμως, ε;

Μ' αρέσει που πριν τις διακοπές όλοι γκρινιάζουμε πως θέλουμε άδεια να ξεκουραστούμε, να φορτίσουμε μπαταρίες κλπ. και μέτα θα είμαστε όλο όρεξη. Αχά καλό... Τελικά αυτό πρέπει να είναι το ψέμα που λέει όλος ο κόσμος και κανέναν δεν ενοχλεί. Άντε, καλή αρχή, παιδιά, και χρόνια πολλά όπως συνηθίζεται να λέμε μετά την επιστροφή.

A!! Kαι καλό κουράγιο...