Τι σου είναι τα παιδιά...

Βάσανο και χαρά ταυτόχρονα. Αλλά τι να κάνεις; Αν δε βιώνεις τα πράγματα ολοκληρωμένα, δηλαδή απ' όλες τις πλευρές, δεν έχεις αντικειμενική άποψη, ούτε κι έχεις ζήσει πραγματικά.

Ο 14 μηνών γιος μου, Παναγιώτης, ως μεγάλος αντάρτης, χώθηκε για ακόμα μια φορά προχθές πίσω από την τηλεόραση και με συνοπτικές διαδικασίες τούμπαρε ένα σκληρό δίσκο που είχα κουμπωμένο και ανοιχτό στην tv. Δεν ήμουν εκεί, δεν είδα, αλλά μπορώ εύκολα να το φανταστώ. Ο καημένος ο δίσκος έκτοτε δεν την παλεύει κάστανο. Με νύχια και με δόντια, δαγκώνοντας τα χείλη και κοιτώντας με παράπονο την οθόνη του λάπτοπ προσπαθώ όλο το απόγευμα σήμερα να κοπιάρω ό,τι μπορώ από το φάκελο που με τσουρουφλάει περισσότερο αν χάσω. Κάτι λίγα, κουτσά-στραβά τα έσωσα, ωστόσο συνεχίζω τις προσπάθειες και ελπίζω σ' ένα καλύτερο μεθαύριο/αντιμεθαύριο, που θα έρθει ο αδερφός του Γιώργου (ο σύζυγος είναι αυτός, για εσένα που ρωτάς) και θα κάνει τα μαγικά του με κάποιο προγραμματάκι ανάκτησης.

Γιε μου, σ' αγαπάω, σ' εκτιμάω, αλλά τι μου έκανες;!

Δόξα τους Θεούς, έχω και την Αναστασία, την κόρη όλο νάζι και σκέρτσο, που προσφάτως έκλεισε τα τγία. Τη ρωτάω το απόγευμα, εκεί πάνω στην αλλαγή μιας ακόμα πάνας (ναι, τα τσίσα τα λέμε, αλλά τα κακά δε θέλουμε να τα κάνουμε στο γιογιό, ούτε στη λεκάνη με τα παπάκια· άλλου παπά ευαγγέλιο και τούτο):

«Σας μάθανε κανένα χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι εκεί στο σταθμό;»

«Ναι!» μου απαντάει.

«Για πες μου, λοιπόν» κι αρχίζει να λέει:

«Κάλαντα, τλίγωνα μες στη γειτονιά, ήλθαν τα Χλιστούγεννα...»

Ε, το ξέρετε. Αφού διόρθωσα τη λανθασμένη σειρά των γεωμετρικών σχημάτων με τα εποχιακά άσματα, άρχισα να τραγουδάω κι εγώ μαζί της για να διπλασιαστεί η χαρά της.

Το βράδυ, εκεί γύρω στις 10 που συνήθως την ετοιμάζουμε για ύπνο, άρχισα να ψιλοκόβω ένα ματσάκι μαϊντανό και η μέλλουσα νοικοκυρά-υπόδειγμα πήρε μια καρέκλα από το τραπέζι, την έβαλε κοντά στον πάγκο και άρχισε να παίρνει μερικά ακόμα μαθήματα Γιαπωνέζου σεφ που τεμαχίζει με τη χατζάρα του τα μυρωδικά. Εκεί της ήρθε ο οίστρος να μου πει κι ένα τραγούδι ακόμα.

«Τλίγωνα, κάλαντα...»

Ωραία, σκέφτομαι, το πετύχαμε αυτή τη φορά. Σιγοντάρω κι εγώ στα σημεία που με ήθελε να της κάνω δεύτερη φωνή και όταν τελειώνει η κασέτα μού λέει:

«Να πούμε και το Έλατο».

Αρχίζουμε το γνωστό τροπάριο και οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία σε αυτό το σημείο. Αφού ολοκληρώσαμε κι αυτό το τραγούδι μού ρίχνει τη θεϊκή ερώτηση:

«Μαμά, ποιος έρχεται;»

«Ποιος έρχεται, παιδί μου;»

«Ποιος έρχεται και λέμε "έλα το";»

Ε, ακολούθησαν μερικά δευτερόλεπτα βαθιάς σιωπής και πλατιού χαμόγελου από μέρους μου, μέχρι που της εξήγησα πως έτσι λέγεται το δέντρο με αμέριστη σοβαροφάνεια.

Κόρη μου, με αυτές τις απορίες θα πας μπροστά!

Ανεκδοτάκι

Mια γυναίκα κατά τη διάρκεια που ο άντρας της λείπει στη δουλειά φέρνει τον εραστή της σπίτι. Ο 9χρονος γιος της γυρνάει σπίτι πιο νωρίς, τους βλέπει και κρύβεται στη ντουλάπα για να παρακολουθεί! Εντελώς ξαφνικά όμως, γυρνάει σπίτι και ο πατέρας του παιδιού. Τότε η γυναίκα κρύβει γρήγορα τον εραστή της στη ντουλάπα μην ξέροντας ότι είναι ήδη εκεί το παιδί της!
Tο μικρό αγόρι λέει: "Σκοτεινά είναι εδώ."
Ο άντρας λέει: "Ναι, είναι."
Αγόρι: "Εχω μια μπάλα του μπέιζμπολ!"
Άντρας: "Μπράβο."
Αγόρι: "Θες να την αγοράσεις;"
Άντρας: "Όχι, ευχαριστώ."
Αγόρι: "Ενταξει! Αλλά ο μπαμπάς μου είναι εκεί έξω!!"
Άντρας: "O.k., λέγε πόσα..."
Αγόρι: "250$."
Σε λίγες βδομάδες συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα κι έτσι το αγόρι και ο εραστής βρίσκονται ξανά στη ντουλάπα!
Αγόρι: "Σκοτεινά είναι εδώ."
Άντρας: "Ναι, είναι."
Αγόρι: "Έχω ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ!!"
Ο άντρας θυμάται την προηγούμενη φορά, οπότε ρωτάει το αγόρι: "Λέγε, πόσα;"
Αγόρι: "750$."
Άντρας: "Το παίρνω."Μερικές μέρες αργότερα, ο πατέρας λέει στο μικρό του γιο: "Πάρε το ρόπαλό σου και τη μπάλα του μπέιζμπολ και πάμε στο πάρκο να παίξουμε σαν πατέρας με γιο!"
Έτσι το αγόρι λέει: "Δεν μπορώ. Τα πούλησα και τα δύο!"
"Πόσο;" τον ρωτά ανυποψίαστος ο πατέρας του.
Αγόρι: "1000$."
"Είναι απαίσιο που συμπεριφέρεσαι κατ' αυτόν τον τρόπο στους φίλους σου. Ντρέπομαι που είμαι πατέρας σου! Πάμε γρήγορα στην εκκλησία να εξαμολογηθείς", λέει ο πατέρας και τον τραβάει προς την εκκλησία. Φθάνοντας, ο πατέρας του μικρού παιδιού τον βάζει να καθήσει και κλείνει πίσω του την πόρτα του εξομολογητηρίου.
Tο αγόρι λέει: "Σκοτεινά είναι εδώ."
Και ο παπάς απαντά: "Μην ξαναρχίζεις!! Πόσα θες;"

Μήπς είσ' απ' τ' Λάρσα;

Ομολογώ πως δεν έχω κάτι με τους Λαρισαίους και ελπίζω να μην παρεξηγηθεί κάποιος από εκεί, όμως οι προφορές στα διάφορα μέρη της Ελλάδας είναι κάτι σαν το Βέγκο στις παλιές ταινίες... Απλά τις ακούς και γελάς με την καρδιά σου!

Διαβάστε όσο πιο γρήγορα μπορείτε:

Ποιοι είναι οι αρχικοί χρόνοι του ρήματος 'πάρειμι';* Πάρειμι, Γδύσιμι, Στήσιμι κι Κάνι μι Δικήςςς! *

Πάει ένας Λαρισαίος να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Ο πωλητής:- Τι θα θέλατε κύριε;- Ένα αυτουκίνητου... λέει ο Λαρισαίος.
- 4x4; ρωτάει ο πωλητής.
- Τι να του καν κύριεμ, 3x3 είνι του γκαράζ μου, πού να του βαλ 4x4;
- Να πάρετε ένα Almera, του προτείνει ο πωλητής.
- Ααα, κοίταξι να δεις, ιγού σήμιρα του θέλου, όχι άλλ' μέρα! λέει ο Λαρισαίος.

Τέλος πάντων παίρνει ένα αυτοκίνητο ολοκαίνουργιο. Σταματάει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα και ξεχνάει αναμμένο το φλας. Ένας περαστικός του λέει:- Το φλας...
Ο Λαρισαίος γυρνάει: - Κι βεβαίως το φλάω άνθρωπέ μου, σήμιρα του πήρα!

Πριν πάει σπίτι, λέει να πάρει κάτι δώρα για την κόρη του, τη γυναίκα του και το γιο του... Πάει λοιπόν για την κόρη σε ένα μαγαζί με εσώρουχα. Πωλήτρια:
- Καλησπέρα, τι θα θέλατε; - Ένα εσώρουχο για την κόρημ.
- Σλιπ; του λέει η πωλήτρια.
- Άμα δε με λειπε θα ρχόμουν κοπέλαμ; της λέει ο Λαρισαίος.

Πάει μετά να πάρει μια φωτογραφική μηχανή για τη γυναίκα του. Μπαίνει στο διπλανό κατάστημα:
- Καλησπέρα σας, πώς μπορώ να σας φανώ χρήσιμη; του λέει η πωλήτρια.
- Θέλου μια φουτουγραφική μηχανή!
- Με φλας; τον ρωτάει η πωλήτρια.
- Γιατί, άμα σε φλίσου θα μτι δώσεις τζάμπα; λέει ο Λαρισαίος.

Τέλος, πάει να πάρει και μια κολόνια για το γιο του. Του λέει ο πωλητής:
- Τι θα θέλατε, κύριε μου;
- Μια κολόνια θα θίλα.
- For men; τον ρωτάει ο πωλητής.
- Α όχι! Αφόρητη! του λέει ο Λαρισαίος... Ιγού θέλου νατ φορέσου πρώτους!!

Κουρασμένος, το βραδάκι πάει σε ένα μπαρ. Λέει λοιπόν στον μπάρμαν:
- Ένα κνιάκ!
- Μεταξάς; ρωτάει ο μπάρμαν.
- Γιατί; Σι τρών'; απαντά ο Λαρισαίος.
Την ίδια στιγμή μπαίνει ένας άγγλος στο μπαρ και λέει:
- Two beers.
Γυρνάει ο Λαρισαίος αγριεμένος και του λέει: - Ααα κοίταξι να δεις, ισί τουν πιρς όχι ιγού!

Πώς ζητάμε ρύζι με κοτόπουλο από ένα Λαρισαίο;
* Ένα ΠΛΙΜΙΡΥΖΙ. *

Ήταν μια Λαρισαία. Μια μέρα λοιπόν της λέει η κόρη της:
- Mαμά, θέλω να γίνω σταρ. Και η Λαρισαία απαντάει:
- Μωρ' δεν πα να γένεις και κριθάρ; Τι μι νοιάζ...

Δυο Λαρισαίοι παίζουν το παιχνίδι των ερωτο-απαντήσεων.
- Πες μι, ήνα έλληνα ποδουσφαιριστή που ήπαιζε στην Ελλάδα και τούρα παίζει στου εξωτερικού;
- Τσάρτας, του απαντά ο άλλος. - Ούι βλάκα, αυτό ήνι γιοφύρ...

Το ανέκδοτο* της ημέρας

Τρεις εργολάβοι -ένας αλβανός, ένας γερμανός και ένας έλληνας- πάνε στον παράδεισο και ο Αγ. Πέτρος τους λέει πως θέλει να αναλάβει ένας εξ αυτών μια δουλειά.
Ρωτάει πρώτα τον αλβανό εργολάβο πόσα θα χρεώσει για να την κάνει.
- "600 ευρώ" απαντάει αυτός.
- "Γιατί τόσα;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος.
- "200 ευρώ τα υλικά, 200 η εργασία και 200 να στείλω στην πατρίδα μου" εξηγεί ο αλβανός.

Γυρίζει στο γερμανό και ρωτάει κι αυτόν πόσα θα χρεώσει.
- "900 ευρώ. 300 τα υλικά, 300 η εργασία και 300 που θα πάρει η εφορία" δικαιολογείται αμέσως ο γερμανός.
- "Εσύ πόσα θες;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος τον έλληνα.
- "Πάμε πιο 'κεί και θα σου πω..." απαντάει αυτός.

Πάνε λίγο πιο πέρα και λέει ο έλληνας:
- "Για 'σένα μόνο 3000 ευρώ θα κοστίσει!"
- "Τι λες ρε συ;! Γιατί τόσα;!!" ξαφνιάζεται ο Αγ. Πέτρος.
- "1000 ευρώ δικά σου, 1000 για 'μένα, 600 να μας κάνει τη δουλειά ο αλβανός και 400 για να μας αδειάσει τη γωνία ο γερμανός."


Έτσι... έτσι... Από κάτι τέτοια ανέκδοτα φαίνεται η νοοτροπία μας. Άντε καλή σας μέρα!


___________
*by Λευτέρης

Έχω δυο φίλες...

που συνεχώς με παρακινούν να κάνω πράγματα, να μιλάω, να γράφω.
«Ε, γράψε κάτι και για μας...» μου είπαν σήμερα με παράπονο.

Βρε κουτά, μικρά κοριτσάκια που όλο στη δουλειά πνίγεστε κι όλο γελάκια μου είστε... Κι όλο γκρινιάζετε για μισθούς και δώρα χριστουγέννων, κι όλο τον George χώνετε να μιλήσει στον μουστάκια για σας. Και ψου-ψου-ψου και χα-χα-χου ήρθε επιτέλους η Παρασκευή! Κι έχω φάει ΤΟ δούλεμα, αλλά μ' αρέσει! Ξέρετε εσείς...

Άτιμες μεγάλες κουτσομπόλες, που δε φταίτε εσείς βέβαια αλλά η Τρελούμπα με το μεγάλο της στόμα, σας έχω κάνει να θέλετε η μία να φύγει για Αργεντινή και η άλλη να πάρει τα βουνά και τα όρη! Όχι, λάθος, η δεύτερη θέλει να πεταχτεί λίγο στο από πάνω διαμέρισμα και μετά να δραπετεύσει στη Σέριφο για να γίνει αγροτουρίστρια. Ω ρε φίλε, έχετε ξεσαλώσει εντελώς! Λείπει και ο προϊστάμενος τώρα και μόνο μακέτες δε βγάζετε...


Άντε να δω πώς θα περάσετε τις 3 τελευταίες ωρίτσες χωρίς την κυρά Σσσσουσσσού του γραφείου... Άντε, θα επιστρέψει τη Δευτέρα με τα μυαλά στα κάγκελα...

Γιώργο, τι θα γίνει με εκείνη τη μετάθεση;;;;;

Frequently Asked Questions (FAQ)

Ποια είσαι εσύ;

Είμαι η Αντωνία κι έρχομαι απ' την κοντινή χώρα του Ξανά, που η ποδοσφαιρική της ομάδα έχει χρόνια τώρα κόντρα με την ομάδα της χώρας του Ποτέ. Ξέρετε, αυτή για την οποία όλοι μιλούν συχνά, αλλά κανείς δεν πήγε ―τι άλλο;― ποτέ!

Γιατί blog;

Τα είπαμε αυτά... Ασόψεται η ευκολοπιστία μου και η ακατάπαυστη εμμονή μου να πραγματοποιώ επιθυμίες. Κάτι σαν τη Ρούλα Κορομηλά, ένα πράμα.

Τι θα μας πεις;

Παραμυθάκια, τραγουδάκια κι άλλα πολλά. Μόνο αστειάκια μη μου ζητήσετε γιατί σπάνια έχω ρέντα.

Θα το βουλώσεις ποτέ;

Η έμπνευση έρχεται και φεύγει όπως ο έρωτας, γι' αυτό το νου σας.
Έχετε ελπίδες. Δοκιμάστε ξανά!

Γιατί ονομάστηκε Oompa-Loompa το blog;

Γιατί πρώτον, είναι ένα όνομα που όταν το πρωτοάκουσα μου φάνηκε ταυτόχρονα αστείο και εύηχο.
Από τότε χαράκτηκε στο δίσκο βινυλίου του εγκεφάλου μου και όποτε ανοίγω το πικάπ με σκοπό να ακούσω τη μουσική των αναμνήσεών μου, παίζει το ανάλογο κομμάτι και ξεκαρδίζομαι με κέφι και ευδιαθεσία.

Ποιοι είναι οι Oompa-Loompas;

Είναι κάτι απίστευτες φατσούλες, που αν τις προσέξεις με κλειστά τα μάτια θα καταλάβεις πως όλες έχουν την ίδια μουρίτσα. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν μεταξύ τους, είναι οι ξεχωριστές αστείες γκριμάτσες τους και οι γελοίες φωνές που τους συνοδεύουν και σπάνια σε ξαφνιάζουν ευχάριστα.


Ευτυχώς για μένα, o Willy Wonka τους ανακάλυψε σε ένα ταξίδι του στη ζούγκλα κι εκεί που τρώγαν μόνο πράσινες πολτοποιημένες κάμπιες αναμιγμένες με στυφά σκουλήκια της γης, τους έμαθε να βρίσκουν κόκκος κακάου που ανέκαθεν λαχταρούσαν, και να παρασκευάζουν λογής-λογής σοκολατένιες διαιτητικές λιχουδιές.

Εντάξει, μπορεί ο ηθοποιός Deep Roy να ενσαρκώνει κάθε ένα από τα μέλη αυτής της εκνευριστικά αξιαγάπητης φυλής, ωστόσο οι Oompa-Loompas είναι μοναδικοί.
Ξέρατε ότι ο Βαθύς Roy πέρα από διάφορους δευτερεύοντες σχετικά ρόλους, έχει παίξει και στο δέκατο επεισόδιο με τίτλο "Badlaa" του όγδοου κύκλου της σειράς X-files στο ρόλο του Beggar;

Ε, το μάθατε κι αυτό και τώρα άλλη μια άχρηστη πληροφορία πιάνει χώρο στον ήδη υπερφορτωμένο σκληρό σας από αηδίες.

Θα με διαβάζει κανείς;

Ουπς, sorry. Αυτή είναι δική μου ρητορική ερώτηση. Γράψτε ιατρικό σφάλμα.