Πώς είναι να σε κρίνουν;

Είχα καιρό να νιώσω πώς είναι να σε κρίνουν χωρίς να σε ξέρουν, βασιζόμενοι σε ένα και μόνο στοιχείο που ίσως τελικά να είναι και ασήμαντο. Απόψε ένα περιστατικό με στεναχώρησε πολύ...

Γιατί οι άνθρωποι δυστυχώς κρίνουν, σχηματίζουν απόψεις εν ριπή οφθαλμού, παίρνουν αποφάσεις δίχως να γνωρίζουν την πλήρη εικόνα. Είναι πολύ άσχημο να απορρίπτεις ένα άτομο επειδή π.χ. δε σου αρέσει το χρώμα των μαλλιών του, ή επειδή τυγχάνει να γεννήθηκε το 1983 και όχι το 1987. Με στεναχωρεί όχι τόσο η πρόφαση μιας τέτοια δικαιολογίας, ενός τέτοιου επιχειρήματος για να ενισχύσουν την άποψή τους, όσο το ότι για άλλους λόγους και χωρίς πολλή σκέψη, δρουν ή μάλλον αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο και τελικά χάνουν την αντικειμενικότητά τους αλλά και το σεβασμό που θα έδειχναν υπό κανονικές συνθήκες οι άλλοι στις απόψεις τους.

Ξέρω πως αυτά γίνονταν και θα εξακολουθήσουν να γίνονται, διότι οι άνθρωποι φτιάχτηκαν από χώμα και όχι από αλεύρι, και το χώμα με λίγο νερό γίνεται λάσπη σε αντίθεση με το αλεύρι που γίνεται είτε ζυμάρι, είτε κόλλα... κάτι χρήσιμο δηλαδή.

Θέλω να πω πως έτσι έχουν τα πράγματα και δεν πρόκειται να αλλάξουν. Πάντα κάποιος θα κρίνεται πριν καλά-καλά μιλήσει, πάντα κάποιος θα τρέχει να διαφυλάξει ό,τι έχει με πλάγιους τρόπους. Δεν είναι μεμπτό... αλλά είναι λυπηρό.

Κόλλησα με δυο τραγουδάκια...

Αυτές τις μέρες έχω κολλήσει με δυο τραγουδάκια άσχημα. Όχι πως δεν κολλάω και με άλλα, απλά είπα να μοιραστώ μαζί σας αυτά τα δυό μιας κι έχω καιρό να σας «τραγουδήσω».

Η πρώτη επιλογή έρχεται από το παρελθόν. Πρόκειται για κομμάτι των αγαπημένων Roxette, το οποίο θεωρώ πως είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχω ακούσει και κάθε φορά με συγκινεί. Βασικά οι σουηδοί Marie Fredriksson και Per Gessle δημιούργησαν μοναδικά μουσικά κομμάτια, με μεγαλύτερη επιτυχία στις μπαλάντες. Τα πιο γνωστά φυσικά είναι το "Listen to your heart", το "It must have been love" και το "Crash! Boom! Bang!". Το δικό μου αγαπημένο όμως είναι λίγο πιο "άγνωστο", αν και δε νομίζω πως όσοι ψάχνουν λίγο παραπάνω για καλή μουσική υπάρχει περίπτωση να μην το ξέρουν. "You don't understand me" λέγεται... Ακούστε το δυνατά και... νιώστε!!

Η συνέχεια ανήκει σε εγχώριο προϊόν και μάλιστα φρέσκο. Ο Κωνσταντίνος Βήτα είναι κι αυτός αγαπημένος καλλιτέχνης, από την εποχή των Στέρεο Νόβα φυσικά. Χωρίς να πω πολλά, πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο του cd με τίτλο «Άργος» και το τρίτο κομμάτι είναι όλα τα λεφτά. Βασικά είναι «Όλα Αυτά που Ποτέ»... Ακούστε το κι αυτό ακόμα πιο δυνατά!

Παίζω, χάρη στη melian

Χμ, ναι... Τελικά συνειδητοποιώ πως όλα τα κάνω με μια μικρή καθυστέρηση. Συγχωρέστε με!

Η melian με προσκάλεσε στο blogοπαίχνιδο πριν λίγο καιρό κι εγώ τώρα ξύπνησα! (Μισό να τεντωθώ!! Αααα...)

Οι κανόνες του παιχνιδιού αρχικά (γιατί κι εγώ μέχρι να καταλάβω...)
1) Πιάνουμε το πρώτο βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή.
2) Το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό και δεν έχει τόσες σελίδες, πιάνουμε το επόμενο βιβλίο που να έχει 123 τουλάχιστον σελίδες).
3) Βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση.
4) Αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη πρόταση).
5) Κάνουμε πάσα σε πέντε άλλους blogger για να κάνουν κι αυτοί το ίδιο.

Λεπόν, πριν σας γράψω τις γραμμές που θέλουν οι κανόνες του παιχνιδιού και πριν σας πω ποιο είναι το πλησιέστερο βιβλίο σ' εμένα αυτή τη στιγμή, να δηλώσω πως απλά μου αρέσουν τα παιχνίδια και όχι οι «πάσες» τέτοιου είδους. Όταν όμως καλείσαι να παίξεις, πρέπει να αποδεχτείς τους όρους όποιοι κι αν είναι, αλλιώς είσαι «εκτός». Εντός κι επί ταυτά, λοιπόν, καθώς είμαι μόλις τώρα, σας παραθέτω:

"Preferences > Type (Mac OS), select Enable In Layout View, Enable In Story Editor (InDesign), or Enable in Galley/Story View (InCopy), and then click OK."


[Επεξηγήσεις για όσους αληθώρησαν:
Τα άνωθεν είναι από το USER GUIDE για το πρόγραμμα Adobe InDesign CS3. Sorry, guys, αλλά είμαι ακόμα στη δουλειά και «εργάζομαι» σκληρά μέχρι ν' αρχίσει το τελευταίο μάθημα σε... 35 περίπου λεπτά.]Πάσα κάνω στo lyko, στο μπιζέλι, στη Στέλλα, στο Μιχάλη και στη Μαιρούλα, ευχόμενη να έχουν όρεξη για παιχνίδι.

Χάθηκα! [Πειράζει μπαμπά;]

Πειράζει που... αγνοούμαι κι εγώ τώρα πια; Που έγινα LOST addicted εν μία νυκτί;

Εντάξει, το ομολογώ· άργησα 3-4 χρονάκια να δω ένα ―τουλάχιστον― επεισόδιο της πολυσυζητημένης σειράς, αλλά δεν πήγαινε άλλο! Αν και μόλις στο δέκατο τρίτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν (πφ... έχω ψωμίιι ακόμα) οφείλω να παραδεχτώ πως μου άρεσε πολύ ό,τι είδα μέχρι στιγμής.
Πολύ καλό σενάριο, καλές ερμηνείες, εξαιρετική σκηνοθεσία και φυσικά υπέροχη φωτογραφία! Μπράβο στους δημιουργούς της σειράς, λοιπόν.

Ελπίζω να μη με πάρει πολύ καιρό να ολοκληρώσω τους τρεις πρώτους κύκλους, μπας και «πιάσω» την επικαιρότητα...

Αχ... Πορώθηκα πάλι... (Next!)

Η ακριβότερη διαφήμιση!

Αυτή η διαφήμιση είναι η ακριβότερη όλων των εποχών από πλευράς συνολικού χρόνου παραγωγής και χρημάτων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας παραγωγής, χρειάστηκαν 606 προσπάθειες ―παρακαλώ!― για να λειτουργήσουν ΟΛΑ σωστά και 6,2 εκατομμύρια δολάρια για αυτά τα 120 δευτερόλεπτα!
Αξιοσημείωτο είναι πως όλα τα ανταλλακτικά που βλέπετε σε αυτήν είναι αυθεντικά ανταλλακτικά του ίδιου αυτοκινήτου και δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ειδικά εφέ.
Η συγκεκριμένη διαφήμιση σάρωσε το 2006 όλα τα ανάλογα βραβεία.

Γνωρίζοντας αυτά τα στοιχεία λοιπόν, δείτε ξανά τη διαφήμιση, με άλλο μάτι αυτή τη φορά.

_______________________________
[Κείμενο από e-mail που έλαβα πρόσφατα.]

Το ανέκδοτο* της ημέρας

Τρεις εργολάβοι -ένας αλβανός, ένας γερμανός και ένας έλληνας- πάνε στον παράδεισο και ο Αγ. Πέτρος τους λέει πως θέλει να αναλάβει ένας εξ αυτών μια δουλειά.
Ρωτάει πρώτα τον αλβανό εργολάβο πόσα θα χρεώσει για να την κάνει.
- "600 ευρώ" απαντάει αυτός.
- "Γιατί τόσα;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος.
- "200 ευρώ τα υλικά, 200 η εργασία και 200 να στείλω στην πατρίδα μου" εξηγεί ο αλβανός.

Γυρίζει στο γερμανό και ρωτάει κι αυτόν πόσα θα χρεώσει.
- "900 ευρώ. 300 τα υλικά, 300 η εργασία και 300 που θα πάρει η εφορία" δικαιολογείται αμέσως ο γερμανός.
- "Εσύ πόσα θες;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος τον έλληνα.
- "Πάμε πιο 'κεί και θα σου πω..." απαντάει αυτός.

Πάνε λίγο πιο πέρα και λέει ο έλληνας:
- "Για 'σένα μόνο 3000 ευρώ θα κοστίσει!"
- "Τι λες ρε συ;! Γιατί τόσα;!!" ξαφνιάζεται ο Αγ. Πέτρος.
- "1000 ευρώ δικά σου, 1000 για 'μένα, 600 να μας κάνει τη δουλειά ο αλβανός και 400 για να μας αδειάσει τη γωνία ο γερμανός."


Έτσι... έτσι... Από κάτι τέτοια ανέκδοτα φαίνεται η νοοτροπία μας. Άντε καλή σας μέρα!


___________
*by Λευτέρης

iMac FreAk!

Από σήμερις η κυρία του ιστολόγιου καλείται να... πήξει!
Μια πτυχιακή που είναι να βγει ας βγει, κι ένα σεμινάριο για το InDesign ας είναι! Δέκα δίωρα μαθήματα 2,5 ώρες μετά τη δουλειά δεν είναι κι ό,τι καλύτερο για τα απογεύματα-βράδια μου, αλλά και τι να κάνεις; Εκπαίδευση κι ανάπτυξη... Τουλάχιστον θα πάρουμε κανένα φράγκο για τις υπερωρίες, κυρά λογίστρια; (Πολλά θέλω...)

Και η πτυχιακή -άλλο πακέτο κι αυτό. Αναβολή εδώ και τρία -πια- χρόνια, σαν τους άντρες που παίρνουν αναβολή για το στρατό, γιατί όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινάει. Βέβαια, η πτυχιακή αν και βαρετή ως διαδικασία, είναι πια λιγάκι πιο ενδιαφέρουσα μιας και το νέο μου απόκτημα θα βοηθήσει στη γρήγορη ολοκλήρωσή της! Ω ναι!

Τόσα χρόνια μόνο στους χώρους εργασίας είχα την τιμή να χρησιμοποιώ Mac και να που τώρα έχω έναν iMac στο σπίτι! Μέσα σε λίγα λεπτά είχα την «έγκριση» αγοράς από 'κει που δεν το περίμενα, και μέσα σε μια ώρα είχα κάνει την παραγγελία. Μετά από δυο μέρες το κουκλί ήταν στο δωμάτιο μου και ακόμα περιμένει να βρω χρόνο να του... αλλάξω τα φώτα! :Ρ Παίζει να είναι και από τις πιο γρήγορες παραγγελίες-παραλαβές iMac στην Ελλάδα!

Όπως και να 'χει, η περίοδος που θα ακολουθήσει μέχρι το καλοκαιράκι θα είναι φορτωμένη και δύσκολη για μένα οπότε ζητώ την κατανόηση του αφάν-κλαμπ-σάντουιτς. Αυτά προς στιγμήν. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.


Σ.Σ.: Αυτήν τη δημοσίευση για όσους δεν κατάλαβαν την έκανα για να περάσει λίγο η ώρα στο γραφείο μέχρι να αρχίσει το σεμινάριο... :D

Μουσική: αιώνια και ενιαία...

Όσο «φορτώνω» το blog μου με αναρτήσεις συνειδητοποιώ πως η επιλογή του τίτλου του ήταν καθ' όλα η καταλληλότερη. Διότι οι Oompa-Loompa πέρα από χιουμορίστες είναι και απόλυτα μουσικόφιλοι. Θυμάστε τα τραγουδάκια τους στη διάρκεια της ταινίας; Έχετε προσέξει πως ποτέ δεν τραγουδούσαν τυχαία; Ε, σ' αυτό το ημερολόγιο αγαπάμε τη μουσική κι αυτή αγαπάει εμάς...

Ταξιδεύοντας παρέα με αγαπημένα τραγούδια λοιπόν, κατάλαβα πως η μουσική δεν έχει σύνορα, δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν ορίζεται. Είναι αιώνια και ενιαία. Οι ταμπέλες που συνηθίζουμε να βάζουμε είναι η απεγνωσμένη προσπάθειά μας να ελέγξουμε κάτι τόσο μεγάλο όπως η τέχνη. Θέλουμε να νιώθουμε κύριαρχοι, να αποφασίζουμε τι είναι καλό και τι όχι, τι ποιοτικό και τι «πατάτα».

Αλήθεια δοκιμάσατε ποτέ να διαλέξετε τα δικά σας ξεχωριστά κι αγαπημένα μουσικά κομμάτια ανεξαρτήτως είδους, να τα βάλετε όλα μαζί μέσα σε ένα φορητό mp3 player και να επιλέξετε suffle playmode; Προσωπικά το δοκίμασα με λίγο φόβο στην αρχή για το τελικό μιξάρισμα, αλλά το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Είναι απίστευτο το πώς ταιριάζει τελικά ο Παπάζογλου με το Νίνο, ο Ρουβάς με τον Παυλίδη, η Αλεξίου με την Αρβανίτη και η Καλομοίρα με την Κουμνιώτη.

Η τελευταία θα μας πει ένα τραγουδάκι σήμερα ―όχι τυχαία επιλεγμένο φυσικά― κι αυτό γιατί τίποτα δεν αφήνουμε στην τύχη κι αυτή δε μας αφήνει κάτι μόνη της...

boomp3.com

Έχω δυο φίλες...

που συνεχώς με παρακινούν να κάνω πράγματα, να μιλάω, να γράφω.
«Ε, γράψε κάτι και για μας...» μου είπαν σήμερα με παράπονο.

Βρε κουτά, μικρά κοριτσάκια που όλο στη δουλειά πνίγεστε κι όλο γελάκια μου είστε... Κι όλο γκρινιάζετε για μισθούς και δώρα χριστουγέννων, κι όλο τον George χώνετε να μιλήσει στον μουστάκια για σας. Και ψου-ψου-ψου και χα-χα-χου ήρθε επιτέλους η Παρασκευή! Κι έχω φάει ΤΟ δούλεμα, αλλά μ' αρέσει! Ξέρετε εσείς...

Άτιμες μεγάλες κουτσομπόλες, που δε φταίτε εσείς βέβαια αλλά η Τρελούμπα με το μεγάλο της στόμα, σας έχω κάνει να θέλετε η μία να φύγει για Αργεντινή και η άλλη να πάρει τα βουνά και τα όρη! Όχι, λάθος, η δεύτερη θέλει να πεταχτεί λίγο στο από πάνω διαμέρισμα και μετά να δραπετεύσει στη Σέριφο για να γίνει αγροτουρίστρια. Ω ρε φίλε, έχετε ξεσαλώσει εντελώς! Λείπει και ο προϊστάμενος τώρα και μόνο μακέτες δε βγάζετε...


Άντε να δω πώς θα περάσετε τις 3 τελευταίες ωρίτσες χωρίς την κυρά Σσσσουσσσού του γραφείου... Άντε, θα επιστρέψει τη Δευτέρα με τα μυαλά στα κάγκελα...

Γιώργο, τι θα γίνει με εκείνη τη μετάθεση;;;;;

Ο «Κάβουρας»...

...είναι ένα ρεμπετάδικο δίπλα στην πλατεία Εξαρχείων, όπου μπορεί κανείς να πάει με την παρέα του για να ακούσει ένα λαϊκό πρόγραμμα από ζωντανή ορχήστρα και να πιεί και τα κρασιά του.

Έτσι κι εγώ πήγα με μερικούς φίλους ψες βράδυ, τα ήπιαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε... κι όλα τα καλά! Η παρέα με ανεβασμένο το κέφι, έστρωσε τα οπίσθιά της στις καρέκλες του μαγαζιού για πάνω από 6 ώρες, αν και όταν είπε να «την κάνει» είχε ήδη μικρύνει σε πλήθος. Οφείλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους για την πάρεα, αλλά κυρίως το Βασίλη, το Στράτο, το Νίκο και την Κέλλυ, γιατί μαζί κυρίως τα τσούξαμε και κάναμε πλάκα.

Χαλαρό και εύθυμο το κλίμα, διασκέδαση στο φουλ και κουβεντούλες σε προσωπικό επίπεδο...
Κι επειδή έχω έναν μικρό πονοκέφαλο απ' το πρωί που σηκώθηκα, αλλά το κέφι παραμένει...
ακούστε ένα απ' τα τραγουδάκια μιας άλλης εποχής, αλλά πάντα αγαπημένο, το οποίο ―γιατί άραγε;― όταν έπαιξε χθες ξεσήκωσε κόσμο.

boomp3.com

ΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙΣ ΕΣΥ
Μανώλης Αγγελόπουλος

Όσο αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή
δεν αξίζουν μαζί ο ουρανός κι όλη η γη, όλη η γη
Όλοι οι άντρες ποθούν στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς, με μισούν, με μισούν, με μισούν

Μα εγώ σε σένα καλή μου χρωστάω και τη ζωή μου
Μου άλλαξες την ψυχή μου, τόσες συνήθειες κακές
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα και τα λεφτά μου πετούσα
αλήτης θα καταντούσα, μα όλα αυτά μέχρι χθες

.......

Άντε... στην υγειά του έρωτα!