Χμ, ναι... Τελικά συνειδητοποιώ πως όλα τα κάνω με μια μικρή καθυστέρηση. Συγχωρέστε με!
Η melian με προσκάλεσε στο blogοπαίχνιδο πριν λίγο καιρό κι εγώ τώρα ξύπνησα! (Μισό να τεντωθώ!! Αααα...)
Οι κανόνες του παιχνιδιού αρχικά (γιατί κι εγώ μέχρι να καταλάβω...)
1) Πιάνουμε το πρώτο βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή.
2) Το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό και δεν έχει τόσες σελίδες, πιάνουμε το επόμενο βιβλίο που να έχει 123 τουλάχιστον σελίδες).
3) Βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση.
4) Αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη πρόταση).
5) Κάνουμε πάσα σε πέντε άλλους blogger για να κάνουν κι αυτοί το ίδιο.
Λεπόν, πριν σας γράψω τις γραμμές που θέλουν οι κανόνες του παιχνιδιού και πριν σας πω ποιο είναι το πλησιέστερο βιβλίο σ' εμένα αυτή τη στιγμή, να δηλώσω πως απλά μου αρέσουν τα παιχνίδια και όχι οι «πάσες» τέτοιου είδους. Όταν όμως καλείσαι να παίξεις, πρέπει να αποδεχτείς τους όρους όποιοι κι αν είναι, αλλιώς είσαι «εκτός». Εντός κι επί ταυτά, λοιπόν, καθώς είμαι μόλις τώρα, σας παραθέτω:
"Preferences > Type (Mac OS), select Enable In Layout View, Enable In Story Editor (InDesign), or Enable in Galley/Story View (InCopy), and then click OK."
[Επεξηγήσεις για όσους αληθώρησαν:
Τα άνωθεν είναι από το USER GUIDE για το πρόγραμμα Adobe InDesign CS3. Sorry, guys, αλλά είμαι ακόμα στη δουλειά και «εργάζομαι» σκληρά μέχρι ν' αρχίσει το τελευταίο μάθημα σε... 35 περίπου λεπτά.]Πάσα κάνω στo lyko, στο μπιζέλι, στη Στέλλα, στο Μιχάλη και στη Μαιρούλα, ευχόμενη να έχουν όρεξη για παιχνίδι.
26 Μαρ 2008
Χάθηκα! [Πειράζει μπαμπά;]
Πειράζει που... αγνοούμαι κι εγώ τώρα πια; Που έγινα LOST addicted εν μία νυκτί;
Εντάξει, το ομολογώ· άργησα 3-4 χρονάκια να δω ένα ―τουλάχιστον― επεισόδιο της πολυσυζητημένης σειράς, αλλά δεν πήγαινε άλλο! Αν και μόλις στο δέκατο τρίτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν (πφ... έχω ψωμίιι ακόμα) οφείλω να παραδεχτώ πως μου άρεσε πολύ ό,τι είδα μέχρι στιγμής.
Πολύ καλό σενάριο, καλές ερμηνείες, εξαιρετική σκηνοθεσία και φυσικά υπέροχη φωτογραφία! Μπράβο στους δημιουργούς της σειράς, λοιπόν.
Ελπίζω να μη με πάρει πολύ καιρό να ολοκληρώσω τους τρεις πρώτους κύκλους, μπας και «πιάσω» την επικαιρότητα...
Αχ... Πορώθηκα πάλι... (Next!)
Εντάξει, το ομολογώ· άργησα 3-4 χρονάκια να δω ένα ―τουλάχιστον― επεισόδιο της πολυσυζητημένης σειράς, αλλά δεν πήγαινε άλλο! Αν και μόλις στο δέκατο τρίτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν (πφ... έχω ψωμίιι ακόμα) οφείλω να παραδεχτώ πως μου άρεσε πολύ ό,τι είδα μέχρι στιγμής.
Πολύ καλό σενάριο, καλές ερμηνείες, εξαιρετική σκηνοθεσία και φυσικά υπέροχη φωτογραφία! Μπράβο στους δημιουργούς της σειράς, λοιπόν.
Ελπίζω να μη με πάρει πολύ καιρό να ολοκληρώσω τους τρεις πρώτους κύκλους, μπας και «πιάσω» την επικαιρότητα...
Αχ... Πορώθηκα πάλι... (Next!)
17 Μαρ 2008
Η ακριβότερη διαφήμιση!
Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας παραγωγής, χρειάστηκαν 606 προσπάθειες ―παρακαλώ!― για να λειτουργήσουν ΟΛΑ σωστά και 6,2 εκατομμύρια δολάρια για αυτά τα 120 δευτερόλεπτα!
Αξιοσημείωτο είναι πως όλα τα ανταλλακτικά που βλέπετε σε αυτήν είναι αυθεντικά ανταλλακτικά του ίδιου αυτοκινήτου και δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ειδικά εφέ.
Η συγκεκριμένη διαφήμιση σάρωσε το 2006 όλα τα ανάλογα βραβεία.
Γνωρίζοντας αυτά τα στοιχεία λοιπόν, δείτε ξανά τη διαφήμιση, με άλλο μάτι αυτή τη φορά.
_______________________________
[Κείμενο από e-mail που έλαβα πρόσφατα.]
13 Μαρ 2008
Το ανέκδοτο* της ημέρας
Τρεις εργολάβοι -ένας αλβανός, ένας γερμανός και ένας έλληνας- πάνε στον παράδεισο και ο Αγ. Πέτρος τους λέει πως θέλει να αναλάβει ένας εξ αυτών μια δουλειά.
Ρωτάει πρώτα τον αλβανό εργολάβο πόσα θα χρεώσει για να την κάνει.
- "600 ευρώ" απαντάει αυτός.
- "Γιατί τόσα;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος.
- "200 ευρώ τα υλικά, 200 η εργασία και 200 να στείλω στην πατρίδα μου" εξηγεί ο αλβανός.
Γυρίζει στο γερμανό και ρωτάει κι αυτόν πόσα θα χρεώσει.
- "900 ευρώ. 300 τα υλικά, 300 η εργασία και 300 που θα πάρει η εφορία" δικαιολογείται αμέσως ο γερμανός.
- "Εσύ πόσα θες;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος τον έλληνα.
- "Πάμε πιο 'κεί και θα σου πω..." απαντάει αυτός.
Πάνε λίγο πιο πέρα και λέει ο έλληνας:
- "Για 'σένα μόνο 3000 ευρώ θα κοστίσει!"
- "Τι λες ρε συ;! Γιατί τόσα;!!" ξαφνιάζεται ο Αγ. Πέτρος.
- "1000 ευρώ δικά σου, 1000 για 'μένα, 600 να μας κάνει τη δουλειά ο αλβανός και 400 για να μας αδειάσει τη γωνία ο γερμανός."
Έτσι... έτσι... Από κάτι τέτοια ανέκδοτα φαίνεται η νοοτροπία μας. Άντε καλή σας μέρα!
___________
*by Λευτέρης
Ρωτάει πρώτα τον αλβανό εργολάβο πόσα θα χρεώσει για να την κάνει.
- "600 ευρώ" απαντάει αυτός.
- "Γιατί τόσα;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος.
- "200 ευρώ τα υλικά, 200 η εργασία και 200 να στείλω στην πατρίδα μου" εξηγεί ο αλβανός.
Γυρίζει στο γερμανό και ρωτάει κι αυτόν πόσα θα χρεώσει.
- "900 ευρώ. 300 τα υλικά, 300 η εργασία και 300 που θα πάρει η εφορία" δικαιολογείται αμέσως ο γερμανός.
- "Εσύ πόσα θες;" ρωτάει ο Αγ. Πέτρος τον έλληνα.
- "Πάμε πιο 'κεί και θα σου πω..." απαντάει αυτός.
Πάνε λίγο πιο πέρα και λέει ο έλληνας:
- "Για 'σένα μόνο 3000 ευρώ θα κοστίσει!"
- "Τι λες ρε συ;! Γιατί τόσα;!!" ξαφνιάζεται ο Αγ. Πέτρος.
- "1000 ευρώ δικά σου, 1000 για 'μένα, 600 να μας κάνει τη δουλειά ο αλβανός και 400 για να μας αδειάσει τη γωνία ο γερμανός."
Έτσι... έτσι... Από κάτι τέτοια ανέκδοτα φαίνεται η νοοτροπία μας. Άντε καλή σας μέρα!
___________
*by Λευτέρης
3 Μαρ 2008
iMac FreAk!
Από σήμερις η κυρία του ιστολόγιου καλείται να... πήξει!
Μια πτυχιακή που είναι να βγει ας βγει, κι ένα σεμινάριο για το InDesign ας είναι! Δέκα δίωρα μαθήματα 2,5 ώρες μετά τη δουλειά δεν είναι κι ό,τι καλύτερο για τα απογεύματα-βράδια μου, αλλά και τι να κάνεις; Εκπαίδευση κι ανάπτυξη... Τουλάχιστον θα πάρουμε κανένα φράγκο για τις υπερωρίες, κυρά λογίστρια; (Πολλά θέλω...)
Και η πτυχιακή -άλλο πακέτο κι αυτό. Αναβολή εδώ και τρία -πια- χρόνια, σαν τους άντρες που παίρνουν αναβολή για το στρατό, γιατί όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινάει. Βέβαια, η πτυχιακή αν και βαρετή ως διαδικασία, είναι πια λιγάκι πιο ενδιαφέρουσα μιας και το νέο μου απόκτημα θα βοηθήσει στη γρήγορη ολοκλήρωσή της! Ω ναι!
Τόσα χρόνια μόνο στους χώρους εργασίας είχα την τιμή να χρησιμοποιώ Mac και να που τώρα έχω έναν iMac στο σπίτι! Μέσα σε λίγα λεπτά είχα την «έγκριση» αγοράς από 'κει που δεν το περίμενα, και μέσα σε μια ώρα είχα κάνει την παραγγελία. Μετά από δυο μέρες το κουκλί ήταν στο δωμάτιο μου και ακόμα περιμένει να βρω χρόνο να του... αλλάξω τα φώτα! :Ρ Παίζει να είναι και από τις πιο γρήγορες παραγγελίες-παραλαβές iMac στην Ελλάδα!
Όπως και να 'χει, η περίοδος που θα ακολουθήσει μέχρι το καλοκαιράκι θα είναι φορτωμένη και δύσκολη για μένα οπότε ζητώ την κατανόηση του αφάν-κλαμπ-σάντουιτς. Αυτά προς στιγμήν. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
Σ.Σ.: Αυτήν τη δημοσίευση για όσους δεν κατάλαβαν την έκανα για να περάσει λίγο η ώρα στο γραφείο μέχρι να αρχίσει το σεμινάριο... :D
Μια πτυχιακή που είναι να βγει ας βγει, κι ένα σεμινάριο για το InDesign ας είναι! Δέκα δίωρα μαθήματα 2,5 ώρες μετά τη δουλειά δεν είναι κι ό,τι καλύτερο για τα απογεύματα-βράδια μου, αλλά και τι να κάνεις; Εκπαίδευση κι ανάπτυξη... Τουλάχιστον θα πάρουμε κανένα φράγκο για τις υπερωρίες, κυρά λογίστρια; (Πολλά θέλω...)
Και η πτυχιακή -άλλο πακέτο κι αυτό. Αναβολή εδώ και τρία -πια- χρόνια, σαν τους άντρες που παίρνουν αναβολή για το στρατό, γιατί όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινάει. Βέβαια, η πτυχιακή αν και βαρετή ως διαδικασία, είναι πια λιγάκι πιο ενδιαφέρουσα μιας και το νέο μου απόκτημα θα βοηθήσει στη γρήγορη ολοκλήρωσή της! Ω ναι!
Τόσα χρόνια μόνο στους χώρους εργασίας είχα την τιμή να χρησιμοποιώ Mac και να που τώρα έχω έναν iMac στο σπίτι! Μέσα σε λίγα λεπτά είχα την «έγκριση» αγοράς από 'κει που δεν το περίμενα, και μέσα σε μια ώρα είχα κάνει την παραγγελία. Μετά από δυο μέρες το κουκλί ήταν στο δωμάτιο μου και ακόμα περιμένει να βρω χρόνο να του... αλλάξω τα φώτα! :Ρ Παίζει να είναι και από τις πιο γρήγορες παραγγελίες-παραλαβές iMac στην Ελλάδα!
Όπως και να 'χει, η περίοδος που θα ακολουθήσει μέχρι το καλοκαιράκι θα είναι φορτωμένη και δύσκολη για μένα οπότε ζητώ την κατανόηση του αφάν-κλαμπ-σάντουιτς. Αυτά προς στιγμήν. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
Σ.Σ.: Αυτήν τη δημοσίευση για όσους δεν κατάλαβαν την έκανα για να περάσει λίγο η ώρα στο γραφείο μέχρι να αρχίσει το σεμινάριο... :D
11 Φεβ 2008
Μουσική: αιώνια και ενιαία...
Όσο «φορτώνω» το blog μου με αναρτήσεις συνειδητοποιώ πως η επιλογή του τίτλου του ήταν καθ' όλα η καταλληλότερη. Διότι οι Oompa-Loompa πέρα από χιουμορίστες είναι και απόλυτα μουσικόφιλοι. Θυμάστε τα τραγουδάκια τους στη διάρκεια της ταινίας; Έχετε προσέξει πως ποτέ δεν τραγουδούσαν τυχαία; Ε, σ' αυτό το ημερολόγιο αγαπάμε τη μουσική κι αυτή αγαπάει εμάς...
Ταξιδεύοντας παρέα με αγαπημένα τραγούδια λοιπόν, κατάλαβα πως η μουσική δεν έχει σύνορα, δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν ορίζεται. Είναι αιώνια και ενιαία. Οι ταμπέλες που συνηθίζουμε να βάζουμε είναι η απεγνωσμένη προσπάθειά μας να ελέγξουμε κάτι τόσο μεγάλο όπως η τέχνη. Θέλουμε να νιώθουμε κύριαρχοι, να αποφασίζουμε τι είναι καλό και τι όχι, τι ποιοτικό και τι «πατάτα».
Αλήθεια δοκιμάσατε ποτέ να διαλέξετε τα δικά σας ξεχωριστά κι αγαπημένα μουσικά κομμάτια ανεξαρτήτως είδους, να τα βάλετε όλα μαζί μέσα σε ένα φορητό mp3 player και να επιλέξετε suffle playmode; Προσωπικά το δοκίμασα με λίγο φόβο στην αρχή για το τελικό μιξάρισμα, αλλά το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Είναι απίστευτο το πώς ταιριάζει τελικά ο Παπάζογλου με το Νίνο, ο Ρουβάς με τον Παυλίδη, η Αλεξίου με την Αρβανίτη και η Καλομοίρα με την Κουμνιώτη.
Η τελευταία θα μας πει ένα τραγουδάκι σήμερα ―όχι τυχαία επιλεγμένο φυσικά― κι αυτό γιατί τίποτα δεν αφήνουμε στην τύχη κι αυτή δε μας αφήνει κάτι μόνη της...
Ταξιδεύοντας παρέα με αγαπημένα τραγούδια λοιπόν, κατάλαβα πως η μουσική δεν έχει σύνορα, δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν ορίζεται. Είναι αιώνια και ενιαία. Οι ταμπέλες που συνηθίζουμε να βάζουμε είναι η απεγνωσμένη προσπάθειά μας να ελέγξουμε κάτι τόσο μεγάλο όπως η τέχνη. Θέλουμε να νιώθουμε κύριαρχοι, να αποφασίζουμε τι είναι καλό και τι όχι, τι ποιοτικό και τι «πατάτα».
Αλήθεια δοκιμάσατε ποτέ να διαλέξετε τα δικά σας ξεχωριστά κι αγαπημένα μουσικά κομμάτια ανεξαρτήτως είδους, να τα βάλετε όλα μαζί μέσα σε ένα φορητό mp3 player και να επιλέξετε suffle playmode; Προσωπικά το δοκίμασα με λίγο φόβο στην αρχή για το τελικό μιξάρισμα, αλλά το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Είναι απίστευτο το πώς ταιριάζει τελικά ο Παπάζογλου με το Νίνο, ο Ρουβάς με τον Παυλίδη, η Αλεξίου με την Αρβανίτη και η Καλομοίρα με την Κουμνιώτη.
Η τελευταία θα μας πει ένα τραγουδάκι σήμερα ―όχι τυχαία επιλεγμένο φυσικά― κι αυτό γιατί τίποτα δεν αφήνουμε στην τύχη κι αυτή δε μας αφήνει κάτι μόνη της...
8 Φεβ 2008
Έχω δυο φίλες...
που συνεχώς με παρακινούν να κάνω πράγματα, να μιλάω, να γράφω.
«Ε, γράψε κάτι και για μας...» μου είπαν σήμερα με παράπονο.
Βρε κουτά, μικρά κοριτσάκια που όλο στη δουλειά πνίγεστε κι όλο γελάκια μου είστε... Κι όλο γκρινιάζετε για μισθούς και δώρα χριστουγέννων, κι όλο τον George χώνετε να μιλήσει στον μουστάκια για σας. Και ψου-ψου-ψου και χα-χα-χου ήρθε επιτέλους η Παρασκευή! Κι έχω φάει ΤΟ δούλεμα, αλλά μ' αρέσει! Ξέρετε εσείς...
Άτιμες μεγάλες κουτσομπόλες, που δε φταίτε εσείς βέβαια αλλά η Τρελούμπα με το μεγάλο της στόμα, σας έχω κάνει να θέλετε η μία να φύγει για Αργεντινή και η άλλη να πάρει τα βουνά και τα όρη! Όχι, λάθος, η δεύτερη θέλει να πεταχτεί λίγο στο από πάνω διαμέρισμα και μετά να δραπετεύσει στη Σέριφο για να γίνει αγροτουρίστρια. Ω ρε φίλε, έχετε ξεσαλώσει εντελώς! Λείπει και ο προϊστάμενος τώρα και μόνο μακέτες δε βγάζετε...
Άντε να δω πώς θα περάσετε τις 3 τελευταίες ωρίτσες χωρίς την κυρά Σσσσουσσσού του γραφείου... Άντε, θα επιστρέψει τη Δευτέρα με τα μυαλά στα κάγκελα...
«Ε, γράψε κάτι και για μας...» μου είπαν σήμερα με παράπονο.
Βρε κουτά, μικρά κοριτσάκια που όλο στη δουλειά πνίγεστε κι όλο γελάκια μου είστε... Κι όλο γκρινιάζετε για μισθούς και δώρα χριστουγέννων, κι όλο τον George χώνετε να μιλήσει στον μουστάκια για σας. Και ψου-ψου-ψου και χα-χα-χου ήρθε επιτέλους η Παρασκευή! Κι έχω φάει ΤΟ δούλεμα, αλλά μ' αρέσει! Ξέρετε εσείς...
Άτιμες μεγάλες κουτσομπόλες, που δε φταίτε εσείς βέβαια αλλά η Τρελούμπα με το μεγάλο της στόμα, σας έχω κάνει να θέλετε η μία να φύγει για Αργεντινή και η άλλη να πάρει τα βουνά και τα όρη! Όχι, λάθος, η δεύτερη θέλει να πεταχτεί λίγο στο από πάνω διαμέρισμα και μετά να δραπετεύσει στη Σέριφο για να γίνει αγροτουρίστρια. Ω ρε φίλε, έχετε ξεσαλώσει εντελώς! Λείπει και ο προϊστάμενος τώρα και μόνο μακέτες δε βγάζετε...
Άντε να δω πώς θα περάσετε τις 3 τελευταίες ωρίτσες χωρίς την κυρά Σσσσουσσσού του γραφείου... Άντε, θα επιστρέψει τη Δευτέρα με τα μυαλά στα κάγκελα...
Γιώργο, τι θα γίνει με εκείνη τη μετάθεση;;;;;
2 Φεβ 2008
Ο «Κάβουρας»...
...είναι ένα ρεμπετάδικο δίπλα στην πλατεία Εξαρχείων, όπου μπορεί κανείς να πάει με την παρέα του για να ακούσει ένα λαϊκό πρόγραμμα από ζωντανή ορχήστρα και να πιεί και τα κρασιά του.
Έτσι κι εγώ πήγα με μερικούς φίλους ψες βράδυ, τα ήπιαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε... κι όλα τα καλά! Η παρέα με ανεβασμένο το κέφι, έστρωσε τα οπίσθιά της στις καρέκλες του μαγαζιού για πάνω από 6 ώρες, αν και όταν είπε να «την κάνει» είχε ήδη μικρύνει σε πλήθος. Οφείλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους για την πάρεα, αλλά κυρίως το Βασίλη, το Στράτο, το Νίκο και την Κέλλυ, γιατί μαζί κυρίως τα τσούξαμε και κάναμε πλάκα.
Χαλαρό και εύθυμο το κλίμα, διασκέδαση στο φουλ και κουβεντούλες σε προσωπικό επίπεδο...
Κι επειδή έχω έναν μικρό πονοκέφαλο απ' το πρωί που σηκώθηκα, αλλά το κέφι παραμένει...
ακούστε ένα απ' τα τραγουδάκια μιας άλλης εποχής, αλλά πάντα αγαπημένο, το οποίο ―γιατί άραγε;― όταν έπαιξε χθες ξεσήκωσε κόσμο.
Έτσι κι εγώ πήγα με μερικούς φίλους ψες βράδυ, τα ήπιαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε... κι όλα τα καλά! Η παρέα με ανεβασμένο το κέφι, έστρωσε τα οπίσθιά της στις καρέκλες του μαγαζιού για πάνω από 6 ώρες, αν και όταν είπε να «την κάνει» είχε ήδη μικρύνει σε πλήθος. Οφείλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους για την πάρεα, αλλά κυρίως το Βασίλη, το Στράτο, το Νίκο και την Κέλλυ, γιατί μαζί κυρίως τα τσούξαμε και κάναμε πλάκα.
Χαλαρό και εύθυμο το κλίμα, διασκέδαση στο φουλ και κουβεντούλες σε προσωπικό επίπεδο...
Κι επειδή έχω έναν μικρό πονοκέφαλο απ' το πρωί που σηκώθηκα, αλλά το κέφι παραμένει...
ακούστε ένα απ' τα τραγουδάκια μιας άλλης εποχής, αλλά πάντα αγαπημένο, το οποίο ―γιατί άραγε;― όταν έπαιξε χθες ξεσήκωσε κόσμο.
boomp3.com
ΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙΣ ΕΣΥ
Μανώλης Αγγελόπουλος
Άντε... στην υγειά του έρωτα!
ΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙΣ ΕΣΥ
Μανώλης Αγγελόπουλος
Όσο αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή
δεν αξίζουν μαζί ο ουρανός κι όλη η γη, όλη η γη
Όλοι οι άντρες ποθούν στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς, με μισούν, με μισούν, με μισούν
δεν αξίζουν μαζί ο ουρανός κι όλη η γη, όλη η γη
Όλοι οι άντρες ποθούν στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς, με μισούν, με μισούν, με μισούν
Μα εγώ σε σένα καλή μου χρωστάω και τη ζωή μου
Μου άλλαξες την ψυχή μου, τόσες συνήθειες κακές
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα και τα λεφτά μου πετούσα
αλήτης θα καταντούσα, μα όλα αυτά μέχρι χθες
.......Μου άλλαξες την ψυχή μου, τόσες συνήθειες κακές
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα και τα λεφτά μου πετούσα
αλήτης θα καταντούσα, μα όλα αυτά μέχρι χθες
31 Ιαν 2008
Μουσικό διάλειμμα...
Χαλαρώνουμε τώρα...
Δυναμώνουμε τα ηχεία, κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε το τραγουδάκι να μας ταξιδέψει...
Για όσους θέλουν ζωντανές εικόνες, φρόντισα να ανεβάσω ένα ιδιαίτερο βιντεοκλίπ με σκηνές από το animation "Kingdom Hearts".
Απολαύστε το υπέροχο κομμάτι των Conjure One.
ENDLESS DREAM
CONJURE ONE
It's all coming back to me now
That strange and almost endless dream
Where I was you and you were me
You opened up your eyes and I could see
That you were falling from the world
As aimless as a shooting star in orbit around me
Thinking I was somebody else
And terrified to look at me and see yourself, well...
You are like a dream
And I am just a trip you are on
When the trip is over you will go back
To the places that you once beloved
You will look for comfort there
And when you do you'll find that it has gone
That is when you'll dream a dream
Where I am you and you are me
And then you'll know my love
So don't be afraid
Your heart is in me
And it's racing so fast now
'Cause everything we ever were or ever will be
Is shapeless as a changing cloud
Your letter written on the sky
I'm needing now to read it through my eyes
When you see just what I see
Then tenderly watch it change
And just let it be
'Cause I am like a dream
And you are just a trip that I am on
When the trip is over I will go back
To the places that I once beloved
And I will look for comfort there
And when I do I know it will be gone
That is when I'll dream a dream
Where I am you and you are me
And then I'll know your love
...so quiet now...
This is just some trip that we are on
When the trip is over we will think of this
As someplace that we once beloved
When I find no comfort here
I'll look again to find it in your arms
That is where I'll dream a dream
Where I am you and you are me
And that's where I know love
Δυναμώνουμε τα ηχεία, κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε το τραγουδάκι να μας ταξιδέψει...
Για όσους θέλουν ζωντανές εικόνες, φρόντισα να ανεβάσω ένα ιδιαίτερο βιντεοκλίπ με σκηνές από το animation "Kingdom Hearts".
Απολαύστε το υπέροχο κομμάτι των Conjure One.
ENDLESS DREAM
CONJURE ONE
It's all coming back to me now
That strange and almost endless dream
Where I was you and you were me
You opened up your eyes and I could see
That you were falling from the world
As aimless as a shooting star in orbit around me
Thinking I was somebody else
And terrified to look at me and see yourself, well...
You are like a dream
And I am just a trip you are on
When the trip is over you will go back
To the places that you once beloved
You will look for comfort there
And when you do you'll find that it has gone
That is when you'll dream a dream
Where I am you and you are me
And then you'll know my love
So don't be afraid
Your heart is in me
And it's racing so fast now
'Cause everything we ever were or ever will be
Is shapeless as a changing cloud
Your letter written on the sky
I'm needing now to read it through my eyes
When you see just what I see
Then tenderly watch it change
And just let it be
'Cause I am like a dream
And you are just a trip that I am on
When the trip is over I will go back
To the places that I once beloved
And I will look for comfort there
And when I do I know it will be gone
That is when I'll dream a dream
Where I am you and you are me
And then I'll know your love
...so quiet now...
This is just some trip that we are on
When the trip is over we will think of this
As someplace that we once beloved
When I find no comfort here
I'll look again to find it in your arms
That is where I'll dream a dream
Where I am you and you are me
And that's where I know love
30 Ιαν 2008
Άτιτλο
Φφφφ... Φφφφ... Ακούγομαι;;
Γεια σας, κυρίες και κύριοι. Σήμερα θα βγάλω λόγο χωρίς να ξέρω το θέμα της ομιλίας μου. Καλό ε; Για να είμαι ειλικρινής μου αρέσουν περισσότερο τα αυθόρμητα πράγματα, παρότι πασχίζω πάντα να έχω τη ζωή μου σε τάξη και να ξέρω από πριν τι πάει πού και πώς. Γι' αυτό και σήμερα, αφού συνειδητοποίησα πως ναι μεν δήλωσα επιστροφή αλλά δεν έγραψα και τίποτα έκτοτε, αποφάσισα να ανοίξω πάλι το στοματάκι μου.
Αυτό το απαίσιο φερμουάρ βρε παιδί μου στα στόματα των ανθρώπων, τι κακό πράγμα. Και το χειρότερο είναι πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το βάζουν οικειοθελώς. Μην μπερδεύεστε, δεν υποστηρίζω πως πάντα πρέπει να πετάμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι, αλλά όχι και το άλλο άκρο. Εκφραστείτε βρε 'σεις! Χώστε τα, βρίστε, εκτονωθείτε. Εκ-φρα-στεί-τε! Μην κρατιέστε. Θέλετε να κάνετε τον άλλο σκουπίδι; Χώμα, αλοιφή και κρέμα για τις καντίλες; Κάντε το! Ξέρετε πόσες ψυχούλες εκεί έξω προσφέρονται για να γίνουν το εξιλαστήριο θύμα σας; Τα προσωπικά σας μηδενικά που όποτε εσείς το επιθυμείτε μπορούν να είναι εκεί, χαμηλά, για να μπορείτε να τους πιέσετε με το πόδι και να πάνε ακόμα πιο κάτω;; Ναι, βάλτε όλη σας τη δύναμη και λιώστε τες!
...Συγγνώμη παρασύρθηκα.
Μισό λεπτό να ξαναγίνω η γλυκιά Αντωνίτσα πάλι.
Μικρά μου ζουζουνάκια, δεν ξέρω τι καιρό ακριβώς κάνει έξω, γιατί σ' αυτήν την εταιρεία το φως τις μέρας το βλέπουν μόνο τα ποντίκια κι εμείς οι υπάλληλοι ζούμε μέσα στην τρύπα τους. Υγρασία, κρύο και σκόνη είναι οι κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθούν οι καλικάντζαροι, γι' αυτό κι εγώ από τούδε και στο εξής θα ονομάζομαι η κυρία Troll-oompa... Ή ΤρΕλούμπα ελληνιστί (με μια απειροελάχιστη παραλλαγή για να έχει ενδιαφέρον).
Η κυρία Τρελούμπα λοιπόν, εκπέμπει στους 99 μεγακύκλους (ή στους 99 βαθμούς Κελσίου-λίγο πριν τη βράση) και σας μιλάει κατευθείαν μέσα στα εγκεφαλικά σας κύτταρα τα οποία παρεπιπτόντως καίγονται ακαριαία. Λυπάμαι, ας προσέχατε καθώς μπαίνατε την πινακίδα
Και μια και αναφέρθηκα δυο φορές κατά διαβολική σύμπτωση σε τρύπες, ας μιλήσω λίγο γι' αυτές. Πριν πάει ο νους σας στο πονηρό, και πριν καταλήξουμε να μιλάμε για το όζον και το περιβάλλον (boring at this time...) να σας κεντρίσω το ενδιαφέρον αναλύοντας τη θεωρία μου περί ψυχολογικών τρυπών.
Καταρχήν υπάρχουν οι τρύπες που για άγνωστους λόγους έκαναν την εμφάνισή τους πάνω μας, ταυτόχρονα με την εμφάνιση τη δική μας ανάμεσα στα πόδια της μαμάς. Τρύπες εκ γεννησιμιού κοινώς. Όσο και να αρνούμαστε την ύπαρξή τους, ναι υπάρχουν και δεν κλείνουν. Δεχτείτε το και προχωρήστε παρακάτω.
Δεύτερον, υπάρχουν οι τρύπες που έχουμε την τάση να δημιουργούμε μόνοι μας στον εαυτό μας μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας υποτίθεται. Ένα παράδειγμα ψυχολογικής τρύπας είναι η έλλειψη ενός συναιθήματος που προκαλείται από ευνουχισμένες σχέσεις, καταπιεσμένες καταστάσεις και μη ολοκληρωτική προσπάθεια εκπλήρωσης των προσωπικών μας επιθυμιών. Τρύπα επίσης προκαλούν και τα απωθυμένα.
Τρίτον, είναι οι τρύπες που μας δημιουργούν οι άλλοι, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για εξωτερικούς γενικώς παράγοντες. Θέλω να ελπίζω πως σε αυτήν την τελευταία κατηγορία οι σκοποί δεν είναι δόλιοι ή εκδικητικοί... Οι τρύπες που προκαλούν οι άλλοι σε εμάς ποικίλουν σε μέγεθος και είδος, ωστόσο η δικιά μας αντίδραση πρέπει να είναι πάντα η ίδια: άμεση προσπάθεια επούλωσης και κλεισίματος.
Γενικότερα, οι τρύπες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Σημασία έχει εμείς πώς τις αντιμετωπίζουμε. Η φύση έδωσε στους ανθρώπους το ανοσοποιητικό σύστημα για τις σωματικές αρρώστιες, τις πληγές κλπ. Η λογική μου μού λέει πως εμείς πρέπει να φροντίσουμε να αναπτύξουμε σύστημα ανάρρωσης και σε ψυχολογικό επίπεδο. Δυστυχώς οι περισσότεροι ψάχνουμε για δεκανίκια και βοήθεια στους άλλους. Ψάχνουμε να αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο και όρεξη για βελτίωση μέσα από τη συναστροφή με άλλους ανθρώπους, οι οποίοι επίσης πάσχουν από την ασθένεια των τρυπών είτε φαίνεται είτε όχι. Ε, ας μάθουμε επιτέλους να αναζητούμε μέσα μας πρώτα τη λύση και μετά να τρέχουμε αλλού.
Χρειάζομαι διάλειμμα... Time out please...
Γεια σας, κυρίες και κύριοι. Σήμερα θα βγάλω λόγο χωρίς να ξέρω το θέμα της ομιλίας μου. Καλό ε; Για να είμαι ειλικρινής μου αρέσουν περισσότερο τα αυθόρμητα πράγματα, παρότι πασχίζω πάντα να έχω τη ζωή μου σε τάξη και να ξέρω από πριν τι πάει πού και πώς. Γι' αυτό και σήμερα, αφού συνειδητοποίησα πως ναι μεν δήλωσα επιστροφή αλλά δεν έγραψα και τίποτα έκτοτε, αποφάσισα να ανοίξω πάλι το στοματάκι μου.
Αυτό το απαίσιο φερμουάρ βρε παιδί μου στα στόματα των ανθρώπων, τι κακό πράγμα. Και το χειρότερο είναι πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το βάζουν οικειοθελώς. Μην μπερδεύεστε, δεν υποστηρίζω πως πάντα πρέπει να πετάμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι, αλλά όχι και το άλλο άκρο. Εκφραστείτε βρε 'σεις! Χώστε τα, βρίστε, εκτονωθείτε. Εκ-φρα-στεί-τε! Μην κρατιέστε. Θέλετε να κάνετε τον άλλο σκουπίδι; Χώμα, αλοιφή και κρέμα για τις καντίλες; Κάντε το! Ξέρετε πόσες ψυχούλες εκεί έξω προσφέρονται για να γίνουν το εξιλαστήριο θύμα σας; Τα προσωπικά σας μηδενικά που όποτε εσείς το επιθυμείτε μπορούν να είναι εκεί, χαμηλά, για να μπορείτε να τους πιέσετε με το πόδι και να πάνε ακόμα πιο κάτω;; Ναι, βάλτε όλη σας τη δύναμη και λιώστε τες!
...Συγγνώμη παρασύρθηκα.
Μισό λεπτό να ξαναγίνω η γλυκιά Αντωνίτσα πάλι.
...(Reprogramming)...
O.K. Let me try once more.Μικρά μου ζουζουνάκια, δεν ξέρω τι καιρό ακριβώς κάνει έξω, γιατί σ' αυτήν την εταιρεία το φως τις μέρας το βλέπουν μόνο τα ποντίκια κι εμείς οι υπάλληλοι ζούμε μέσα στην τρύπα τους. Υγρασία, κρύο και σκόνη είναι οι κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθούν οι καλικάντζαροι, γι' αυτό κι εγώ από τούδε και στο εξής θα ονομάζομαι η κυρία Troll-oompa... Ή ΤρΕλούμπα ελληνιστί (με μια απειροελάχιστη παραλλαγή για να έχει ενδιαφέρον).
Η κυρία Τρελούμπα λοιπόν, εκπέμπει στους 99 μεγακύκλους (ή στους 99 βαθμούς Κελσίου-λίγο πριν τη βράση) και σας μιλάει κατευθείαν μέσα στα εγκεφαλικά σας κύτταρα τα οποία παρεπιπτόντως καίγονται ακαριαία. Λυπάμαι, ας προσέχατε καθώς μπαίνατε την πινακίδα
«ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΗ ΕΠΙΡΡΟΗ»
στα αριστερά. Εκ δεξιών ήταν η άλλη με το σύνθημα
«Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΝΑ 'ΝΑΙ ΘΛΙΒΕΡΗ ΜΩΡΟ ΜΟΥ»
Τη θυμάστε; Αυτή η δεύτερη έχει ξεμείνει από τις συναυλίες των Τρυπών.Και μια και αναφέρθηκα δυο φορές κατά διαβολική σύμπτωση σε τρύπες, ας μιλήσω λίγο γι' αυτές. Πριν πάει ο νους σας στο πονηρό, και πριν καταλήξουμε να μιλάμε για το όζον και το περιβάλλον (boring at this time...) να σας κεντρίσω το ενδιαφέρον αναλύοντας τη θεωρία μου περί ψυχολογικών τρυπών.
Καταρχήν υπάρχουν οι τρύπες που για άγνωστους λόγους έκαναν την εμφάνισή τους πάνω μας, ταυτόχρονα με την εμφάνιση τη δική μας ανάμεσα στα πόδια της μαμάς. Τρύπες εκ γεννησιμιού κοινώς. Όσο και να αρνούμαστε την ύπαρξή τους, ναι υπάρχουν και δεν κλείνουν. Δεχτείτε το και προχωρήστε παρακάτω.
Δεύτερον, υπάρχουν οι τρύπες που έχουμε την τάση να δημιουργούμε μόνοι μας στον εαυτό μας μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας υποτίθεται. Ένα παράδειγμα ψυχολογικής τρύπας είναι η έλλειψη ενός συναιθήματος που προκαλείται από ευνουχισμένες σχέσεις, καταπιεσμένες καταστάσεις και μη ολοκληρωτική προσπάθεια εκπλήρωσης των προσωπικών μας επιθυμιών. Τρύπα επίσης προκαλούν και τα απωθυμένα.
Τρίτον, είναι οι τρύπες που μας δημιουργούν οι άλλοι, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για εξωτερικούς γενικώς παράγοντες. Θέλω να ελπίζω πως σε αυτήν την τελευταία κατηγορία οι σκοποί δεν είναι δόλιοι ή εκδικητικοί... Οι τρύπες που προκαλούν οι άλλοι σε εμάς ποικίλουν σε μέγεθος και είδος, ωστόσο η δικιά μας αντίδραση πρέπει να είναι πάντα η ίδια: άμεση προσπάθεια επούλωσης και κλεισίματος.
Γενικότερα, οι τρύπες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Σημασία έχει εμείς πώς τις αντιμετωπίζουμε. Η φύση έδωσε στους ανθρώπους το ανοσοποιητικό σύστημα για τις σωματικές αρρώστιες, τις πληγές κλπ. Η λογική μου μού λέει πως εμείς πρέπει να φροντίσουμε να αναπτύξουμε σύστημα ανάρρωσης και σε ψυχολογικό επίπεδο. Δυστυχώς οι περισσότεροι ψάχνουμε για δεκανίκια και βοήθεια στους άλλους. Ψάχνουμε να αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο και όρεξη για βελτίωση μέσα από τη συναστροφή με άλλους ανθρώπους, οι οποίοι επίσης πάσχουν από την ασθένεια των τρυπών είτε φαίνεται είτε όχι. Ε, ας μάθουμε επιτέλους να αναζητούμε μέσα μας πρώτα τη λύση και μετά να τρέχουμε αλλού.
Χρειάζομαι διάλειμμα... Time out please...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)