"Το Συμβάν": η νέα ταινία του Shyamalan

Μόλις γύρισα από το cinema της γειτονιάς μου, που έχω την τύχη να μην είναι μια ξεχασμένη αίθουσα στη δεκαετία του '70 με βελούδινες πολυθρόνες και αντιπαθητικούς μεσήλικες (κόβω και μερικά χρονάκια) θαμώνες. Η νέα ταινία του σκηνοθέτη των "Sixth Sense", "Unbreakable", "Signs", "The Village" και "Lady in the Water" έκανε πρεμιέρα μόλις σήμερα -παγκοσμίως αν δεν απατόμαι- και φυσικά δε θα μπορούσα να παραλείψω να τη δω.


Ο Μ. Night Shyamalan είναι ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης που μας απέδειξε το ταλέντο του τόσο στο σενάριο όσο και στη σκηνοθεσία με το ντεμπούτο του την «Έκτη Αίσθηση». Έκτοτε, αν και έβγαλε ακόμα 4 φιλμ δεν κατάφερε να πείσει πολλούς πως δεν ήταν απλά άλλη μια φούσκα του Χόλυγουντ. Όταν δε, η προηγούμενη απόπειρά του με την «Κυρά του Νερού» να μας καθυλώσει απέβει άκαρπη, τότε οι πλειοψηφία πίστεψε πως δε θα ξαναβλέπαμε κάτι αξιόλογο από τον συμπαθέστατο Ινδό. Εγώ πιστή στο ταλέντο του και δύσκολα κατακρίτριά του, περίμενα αυτήν την ταινία του εδώ και καιρό. Στην αρχή δεν ήξερα τι θα έβγαζε, πότε και αν φυσικά, αλλά μετά μια αφίσα στους διαδρόμους του cinema κι ένα trailer λίγο πριν την προβολή κάποιας άλλης ταινίας με έκαναν να ανυπομονώ για τις 12 Ιουνίου. Και ευτυχώς δεν απογοητεύτηκα καθόλου με αυτό που είδα!
Το «Συμβάν» σε αρπάζει κατευθείαν από τα μαλλιά και σε κολλάει στην καρέκλα σοκαρισμένο από τα πρώτα πέντε λεπτά. Άκρως ρεαλιστικό, ωμό και ταυτόχρονα μυστήριωδες και ατμοσφαιρικό, δημιουργεί στο θεατή την ανάγκη να δει παρακάτω και να μάθει περισσότερα για το τι συμβαίνει τέλος πάντων κι όλοι καταλήγουν νεκροί με τη δική τους μάλιστα θέληση. Απ' την αρχή μπολιάζει το φόβο με την απορία και τη φρίκη με την αγωνία μέσα σου. Άλλωστε, μιλάμε για ένα πρώτης τάξεως θρίλερ, με υπέροχη μουσική επένδυση, χάρη στον James Newton Howard υπεύθυνο για το soundtrack σε δεκάδες κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες και όλες τις προηγούμενες ταινίες του Shyamalan. Αρκετά καλή ήταν επίσης η ερμηνεία του πρωταγωνιστή, Mark Wahlberg, ο οποίος χάρη στο ιδιαίτερο χιούμορ του συγγραφέα, που κρύβεται εδώ κι εκεί κατά τη διάρκεια της ταινίας, ήταν πέρα από απολαυστικός στο ρόλο του κι αρκετά συμπαθητικός.

Οπότε, παιδάκια μου, αν δεν ξέρετε τι να κάνετε ένα από τα επόμενα βράδια, πάρτε την καλύτερη παρέα σας μαζί και δείτε αυτήν την ταινία, εάν κι εφόσον φυσικά γουστάρετε τα ατμοσφαιρικά θρίλερ.
Εγώ... αν και είχα δωρεάν εισιτήριο απόψε, θα πλήρωνα χαλαρά για να την ξαναδώ!
 

Το ξέρατε ότι:
ο σκηνοθέτης, ως άλλος Hitchcock περνάει πάντα μια βόλτα μέσα από τις ταινίες του; Σε μικρούς πάντα ρόλους... Δυστυχώς, δεν κατάφερα να τον εντοπίσω σε αυτή... Λέτε να ήμουν τόσο προσυλωμένη που να μου διέφυγε έτσι απλά;

Mερικά νέα...

Ξέρω πως έχω σχεδόν ένα μήνα να γράψω μια λέξη, αλλά -χωρίς να θέλω να αποφανθώ των όποιων ευθυνών μου γι' αυτό- φταίνε οι ξένες σειρές που με έχουν κάψει εντελώς τους τελευταίους μήνες. Πρώτα κόλλησα με τους "Heroes", πέρσυ το καλοκαίρι, μετά χάθηκα με τους «Αγνοούμενους» και τώρα με πήρε η μπάλα πάλι με το "Prison Break". Αφού ξεμπέρδεψα με τους 4 κύκλους του "LOST" μέσα σε 2-3 μήνες περίπου, έπιασα να δω τι ψάρια πουλάει αυτή η πολυαναμενόμενη απόδραση του Michael και της παρέας του. Αν και οι απόψεις διίστανται γι' αυτό το tv show, προσωπικά το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον αφού μου θύμησε πολύ την ταινία «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουρθ» (Shawshank Redemption - 1994) που βασίζεται σε βιβλίο του Steven King και δεν παίζεται με τίποτα! Γι' αυτούς που το περιφρονούν να πω πάντως πως λίγο πριν το τέλος του πρώτου κύκλου και στον δεύτερο πια (μέχρι εκεί έχω φτάσει προς το παρόν) η σειρά τα σπάει!

Πάμε σε ένα άλλο νέο τώρα, που δεν έχει να κάνει με εμένα αλλά με μια κυρία -βασίλισσα, παρακαλώ- της ποπ. Ο λόγος για τη Madonna φυσικά, που σήμερα άκουσα στο ραδιόφωνο πως θα έρθει επιτέλους στη χώρα μας για μια συναυλία στις 27 Σεπτεμβρίου 2008! Μάλιστα οι προπωλήσεις εισιτηρίων θα ξεκινήσουν σύμφωνα πάντα με το σταθμό στα τέλη Ιουνίου!
Περιττό πιστεύω να πω πως θαυμάζω αφάνταστα αυτή τη γυναίκα -άσχετα με τα όσα έχει στο παρελθόν κάνει- εφόσον συνεχίζει να είναι στην κορυφή μετά από τόσα χρόνια καριέρας και να έχει και κορμάρα όπως πάντα άλλωστε!

Δύο άτομα έλεγα από μικρή πως θα τρέξω να δω από κοντά όταν με το καλό έρθουν στην Ελλάδα. Το ένα είναι η Madonna και το άλλο -που ήδη είδα σε παράσταση- είναι ο David Copperfield. Οπότε, στα τέλη του Σεπτέμβρη θα έχω εκπληρώσει αυτήν την παιδική επιθυμία και λαχτάρα να δω και τους δυο live. :)

Χαιρετώ σας με ένα μικρό time machine της θεάς, γιατί ο χρόνος την έχει ξεχάσει φαίνεται!!

1988


1999


2008

Μουσικό διάλειμμα

Νέο κόλλημα από τα παλιά ―χάρη σε μια διαφήμιση βέβαια και ένα ραδιοφωνικό σταθμό― το "Enjoy the silence" από τους καταπληκτικούς Depeche Mode.

Ωστόσο, στο youtube βρήκα και ένα βιντεάκι με μια εξαιρετική διασκευή του κομματιού από τους Lacuna Coil και προτίμησα να σας βάλω αυτή να ακούσετε ―και να δείτε φυσικά.

Enjoy the silence, λοιπόν, μέσω της μουσικής. :D

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can't you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Shopping? Με πόσα;;;

Οικονομικός ο σημερινός μου προβληματισμός ―αν και περισσότερο με διαμαρτυρία θα μοιάζει. Διαβάστε παρακάτω.Φαντάζομαι έχετε παρατηρήσει πως τα προϊόντα (και οι υπηρεσίες βασικά) μας σερβίρονται με ένα κάποιο «καπέλο» όσων αφορά την τιμή. Δηλαδή πληρώνουμε ένα ΑΛΦΑ ποσό για ένα στυλό π.χ., φίρμας Χ, που παρασκευάζεται σε κάποια άλλη χώρα είτε ενταύθα, από το οποίο ποσό το 75% στην καλύτερη περίπτωση είναι η πραγματική του αξία (τιμή κόστους κατασκευής για να μην μπερδευόμαστε), ενώ το υπόλοιπο 25% είναι αυτό το «καπέλο» που ανέφερα πιο πάνω. Στο «καπέλο» εύλογα αντιστοιχούν τα έσοδα του ενδιάμεσου που κάνει τον κόπο να φέρει το στυλό στην πόρτα μας. Το θέμα είναι τώρα γιατί αυτό το 25% (προμήθεια) τείνει σήμερα να γίνει το 75% του ΑΛΦΑ ποσού. Αισχροκέρδια των εμπόρων ή βλακώδη δεκτικότητα από μεριάς καταναλωτών; Εκμετάλλευση ή εθελοτυφλία από τα αντίστοιχα πάλι πρόσωπα; Κοροϊδία όπως και να έχει. Είτε γιατί μας κοροϊδεύουν αυτοί που κινούν τα νήματα στο εμπόριο, είτε γιατί δεχόμαστε να μας κοροϊδεύουν και κοροϊδεύουμε μετά κι εμείς τους εαυτούς μας λέγοντας διάφορα αχυρόλογα (δικιά μου λέξη ―δείτε επισυναπτόμενο λεξικό για κατανόηση) τύπου:

"Είναι μάρκα"
"Είναι εξαιρετικής ποιότητας"
"Πρέπει να βγάλουν κι αυτοί κάτι τις"
"Ό,τι και να κάνουμε, πάντα έτσι θα είναι τα πράγματα"

...Και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι της παράλογης μανίας για δικαιολογίες.

Και να ήταν μόνο αυτή η μορφή του προβλήματος... Μη χαίρεστε, γιατί έχει κι άλλο.

Μήπως τυγχάνει να έχετε μπει στο ίντερνετ; Μήπως τυγχάνει να έχετε κάνει online search σε κάποιο προϊόν; Μήπως έχετε κατά τύχη ψάξει τις τιμές σε άλλη χώρα; Μήπως τις έχετε συγκρίνει με τις δικές μας; Μήπως από λάθος βρέθηκε κάποιος συγγενής σας ή φίλος στο εξωτερικό και σας ενημέρωσε για τις διαφορές-ομοιότητες (υπάρχουν;) στις τιμές; Ας μην κρυβόμαστε... Όλοι έχουμε δει ΤΙΣ διαφορές! Εισαγωγές-εξαγωγές ο Χαράλαμπος... Και δως του κέρδος! Και δως του πάλι δικαιολογίες... Να χαρώ εγώ Ελλάδα, χώρα του φωτός.

Ξέρετε πια χώρα βρίζουμε ως επί το πλείστον εμείς οι Έλληνες; Σωστά μαντέψατε, την Αμερική. ('Ντάξει αν σκεφτήκατε την Τουρκία ή τα Σκόπια δε σας αδικώ, αλλά είναι εκτός θέματος.) Στην Αμερική που λέτε αγαπητά μου παιδιά, τα ρούχα Tommy Hilfinger πωλούνται όσο εδώ πωλούνται τα Skag παπούτσια, ούτε καν όσο τα Migato! Τα Lacoste; Α, αυτά είναι ακόμα πιο φτηνά, γιατί το κροκοδειλάκι είνα λίγο μπανάλ σήμερις. Για αυτούς αυτές οι μάρκες είναι κάτι σαν τα Sprider Stores. Αλλά για τους Έλληνες τα Tommy είναι αντίστοιχα του Christian Dior (ποιος είναι πάλι αυτός;) και επειδή είμαστε και λίγο φιλεύσπλαχνοι σάς κάνουμε και έκπτωση 10% (!) χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι (ενώ βγάζουμε κέρδος 60% -αλλιώς πώς δικαιολογείται μισή τίμη στην περίοδο εκπτώσεων, μου λέτε;).

Ναι, ξέρω, είναι τα μεταφορικά πολλά. Κοστίζουν, πώς να το κάνουμε; Κοστίζει 400 ευρώ η μεταφορά ενός iPhone από τις ΗΠΑ γι' αυτό κι εδώ θα το πουλήσουμε 700+ για να μην μπούμε μέσα. Στην τελική η Apple δεν μπορεί να πέσει τόσο στα μάτια της καταναλωτικής μάζας και να πωληθεί κινητό της σε προσιτή τιμή σαν την πρώτη τυχούσα εταιρεία που κατασκευάζει φασόν στην Ταϊβάν. Άσε που δεν μπορεί ο κάθε σκαρμόβλαχος να κυκλοφορεί με το υπέρτατο gadget επειδή το βρήκε φτηνά στο Γερμανό. Ας πάρει το μαϊμού από τη λαϊκή. Αυθεντικά μόνο οι αυθεντικοί μεγιστάνες!

Μαρία;;; Θες κρεμούλα κούκλα μου για την ακμή σου; Α... Να τα σκάσεις διπλάσια για να αποκτήσεις την ολοκληρωμένη σειρά περιποίησης μέσω Ελλάδας. Αντί να χαίρεσαι που τα Sephora και τα Beauty Shop τα έχουν στα ράφια τους και δε χρειάζεται να ανησυχείς για αγορές μέσω πιστωτικής κάρτας στο διαβολικό διαδίκτυο και να περιμένεις μήνες μέχρι να σου σταλούν από Αμέρικα, εσύ γκρινιάζεις για τη διαφορά στην τιμή πώλησης. Σα δε ντρέπεσαι... Αγάπη μου, ΔΕ σου αξίζει η φίρμα για να περιποιηθείς το πρόσωπό σου. Μπορείς να βάζεις και τη Nivea για τα χέρια αν θες, αλλά ΟΧΙ την κρέμα της μάρκας κωλοσσό με τη ρετουσαρισμένη κουκλάρα στις αφίσες. ΟΧΙ! Τέρμα! Πάει και τελείωσε...

Διερωτώμαι, λοιπόν, αγαπητοί μου συμπατριώτες, γιατί καλούμαστε σε αυτή τη χώρα να πληρώνουμε πολλές φορές διπλάσια, τριπλάσια και γενικώς πολλαπλάσια την τιμή ενός προϊόντος το οποίο στη χώρα παραγωγής του πωλείται στην ξεφτίλα; Και δε θέλω να πάω στις χώρες που οικονομικά είναι πιο κάτω από εμάς. Ας μην κοιτάμε τα χειρότερα, αλλά τα καλύτερα γιατί μόνο αυτά μπορούν να μας βελτιώσουν.

Πολλά είπα. Νομίζω εμπεδώσατε το νόημα.
Άντε, καλά Ψώνια τώρα και καλό shopping therapy, χρυσά μου... Ματς-Μουτς!

Υ.Γ.: Αχ, συγχωρέστε με που ο λόγος μου ήταν ολίγον πολιτικός। Δεν το ήθελα, πιστέψτε με!!

Back to work :(

Ωχ, πόσο δύσκολη είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά μετά από 10ήμερες διακοπές... Οι περισσότεροι με καταλαβαίνετε πιστεύω γιατί κι εσείς μια από τα ίδια τραβάτε. Βέβαια, οι πρώτες ώρες είναι σχετικά ευχάριστες και χαλαρές γιατί τις περνάς μιλώντας με τους συναδέλφους για τα μέρη που επισκέφτηκες, τους φίλους που είδες και τα πράγματα που έκανες όλο αυτό το διάστημα. Τα άσχημα είναι όταν περάσουν αυτές οι ώρες, τα έχετε πει πια όλα -ίσως έχετε κιόλας κουραστεί με τα βαρετά που ακούτε από τους άλλους που νομίζουν πως είναι ενδιαφέροντα- και τώρα πρέπει να πάρετε την άδικη απόφαση να δουλέψετε. Πού μυαλό για δουλειά όμως, ε;

Μ' αρέσει που πριν τις διακοπές όλοι γκρινιάζουμε πως θέλουμε άδεια να ξεκουραστούμε, να φορτίσουμε μπαταρίες κλπ. και μέτα θα είμαστε όλο όρεξη. Αχά καλό... Τελικά αυτό πρέπει να είναι το ψέμα που λέει όλος ο κόσμος και κανέναν δεν ενοχλεί. Άντε, καλή αρχή, παιδιά, και χρόνια πολλά όπως συνηθίζεται να λέμε μετά την επιστροφή.

A!! Kαι καλό κουράγιο...

Tick Tack...

'Ντάξει είμαι down το παραδέχομαι... Ωστόσο, θα χόρευα άνετα το παρακάτω κομμάτι, όχι μόνο γιατί λατρεύω τη Madonna, αλλά επειδή είναι ένα απόλυτα ξεσηκωτικό τραγούδι και το ακούω συνεχώς αυτές τις μέρες. Για τον Justin δεν τρελαίνομαι πάντως ―έτσι για την ιστορία...

Madonna feat. Justin Timberlake"4 minutes" (to save the world)
 

Πώς είναι να σε κρίνουν;

Είχα καιρό να νιώσω πώς είναι να σε κρίνουν χωρίς να σε ξέρουν, βασιζόμενοι σε ένα και μόνο στοιχείο που ίσως τελικά να είναι και ασήμαντο. Απόψε ένα περιστατικό με στεναχώρησε πολύ...

Γιατί οι άνθρωποι δυστυχώς κρίνουν, σχηματίζουν απόψεις εν ριπή οφθαλμού, παίρνουν αποφάσεις δίχως να γνωρίζουν την πλήρη εικόνα. Είναι πολύ άσχημο να απορρίπτεις ένα άτομο επειδή π.χ. δε σου αρέσει το χρώμα των μαλλιών του, ή επειδή τυγχάνει να γεννήθηκε το 1983 και όχι το 1987. Με στεναχωρεί όχι τόσο η πρόφαση μιας τέτοια δικαιολογίας, ενός τέτοιου επιχειρήματος για να ενισχύσουν την άποψή τους, όσο το ότι για άλλους λόγους και χωρίς πολλή σκέψη, δρουν ή μάλλον αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο και τελικά χάνουν την αντικειμενικότητά τους αλλά και το σεβασμό που θα έδειχναν υπό κανονικές συνθήκες οι άλλοι στις απόψεις τους.

Ξέρω πως αυτά γίνονταν και θα εξακολουθήσουν να γίνονται, διότι οι άνθρωποι φτιάχτηκαν από χώμα και όχι από αλεύρι, και το χώμα με λίγο νερό γίνεται λάσπη σε αντίθεση με το αλεύρι που γίνεται είτε ζυμάρι, είτε κόλλα... κάτι χρήσιμο δηλαδή.

Θέλω να πω πως έτσι έχουν τα πράγματα και δεν πρόκειται να αλλάξουν. Πάντα κάποιος θα κρίνεται πριν καλά-καλά μιλήσει, πάντα κάποιος θα τρέχει να διαφυλάξει ό,τι έχει με πλάγιους τρόπους. Δεν είναι μεμπτό... αλλά είναι λυπηρό.

Κόλλησα με δυο τραγουδάκια...

Αυτές τις μέρες έχω κολλήσει με δυο τραγουδάκια άσχημα. Όχι πως δεν κολλάω και με άλλα, απλά είπα να μοιραστώ μαζί σας αυτά τα δυό μιας κι έχω καιρό να σας «τραγουδήσω».

Η πρώτη επιλογή έρχεται από το παρελθόν. Πρόκειται για κομμάτι των αγαπημένων Roxette, το οποίο θεωρώ πως είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχω ακούσει και κάθε φορά με συγκινεί. Βασικά οι σουηδοί Marie Fredriksson και Per Gessle δημιούργησαν μοναδικά μουσικά κομμάτια, με μεγαλύτερη επιτυχία στις μπαλάντες. Τα πιο γνωστά φυσικά είναι το "Listen to your heart", το "It must have been love" και το "Crash! Boom! Bang!". Το δικό μου αγαπημένο όμως είναι λίγο πιο "άγνωστο", αν και δε νομίζω πως όσοι ψάχνουν λίγο παραπάνω για καλή μουσική υπάρχει περίπτωση να μην το ξέρουν. "You don't understand me" λέγεται... Ακούστε το δυνατά και... νιώστε!!

Η συνέχεια ανήκει σε εγχώριο προϊόν και μάλιστα φρέσκο. Ο Κωνσταντίνος Βήτα είναι κι αυτός αγαπημένος καλλιτέχνης, από την εποχή των Στέρεο Νόβα φυσικά. Χωρίς να πω πολλά, πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο του cd με τίτλο «Άργος» και το τρίτο κομμάτι είναι όλα τα λεφτά. Βασικά είναι «Όλα Αυτά που Ποτέ»... Ακούστε το κι αυτό ακόμα πιο δυνατά!

Παίζω, χάρη στη melian

Χμ, ναι... Τελικά συνειδητοποιώ πως όλα τα κάνω με μια μικρή καθυστέρηση. Συγχωρέστε με!

Η melian με προσκάλεσε στο blogοπαίχνιδο πριν λίγο καιρό κι εγώ τώρα ξύπνησα! (Μισό να τεντωθώ!! Αααα...)

Οι κανόνες του παιχνιδιού αρχικά (γιατί κι εγώ μέχρι να καταλάβω...)
1) Πιάνουμε το πρώτο βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή.
2) Το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό και δεν έχει τόσες σελίδες, πιάνουμε το επόμενο βιβλίο που να έχει 123 τουλάχιστον σελίδες).
3) Βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση.
4) Αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη πρόταση).
5) Κάνουμε πάσα σε πέντε άλλους blogger για να κάνουν κι αυτοί το ίδιο.

Λεπόν, πριν σας γράψω τις γραμμές που θέλουν οι κανόνες του παιχνιδιού και πριν σας πω ποιο είναι το πλησιέστερο βιβλίο σ' εμένα αυτή τη στιγμή, να δηλώσω πως απλά μου αρέσουν τα παιχνίδια και όχι οι «πάσες» τέτοιου είδους. Όταν όμως καλείσαι να παίξεις, πρέπει να αποδεχτείς τους όρους όποιοι κι αν είναι, αλλιώς είσαι «εκτός». Εντός κι επί ταυτά, λοιπόν, καθώς είμαι μόλις τώρα, σας παραθέτω:

"Preferences > Type (Mac OS), select Enable In Layout View, Enable In Story Editor (InDesign), or Enable in Galley/Story View (InCopy), and then click OK."


[Επεξηγήσεις για όσους αληθώρησαν:
Τα άνωθεν είναι από το USER GUIDE για το πρόγραμμα Adobe InDesign CS3. Sorry, guys, αλλά είμαι ακόμα στη δουλειά και «εργάζομαι» σκληρά μέχρι ν' αρχίσει το τελευταίο μάθημα σε... 35 περίπου λεπτά.]Πάσα κάνω στo lyko, στο μπιζέλι, στη Στέλλα, στο Μιχάλη και στη Μαιρούλα, ευχόμενη να έχουν όρεξη για παιχνίδι.

Χάθηκα! [Πειράζει μπαμπά;]

Πειράζει που... αγνοούμαι κι εγώ τώρα πια; Που έγινα LOST addicted εν μία νυκτί;

Εντάξει, το ομολογώ· άργησα 3-4 χρονάκια να δω ένα ―τουλάχιστον― επεισόδιο της πολυσυζητημένης σειράς, αλλά δεν πήγαινε άλλο! Αν και μόλις στο δέκατο τρίτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν (πφ... έχω ψωμίιι ακόμα) οφείλω να παραδεχτώ πως μου άρεσε πολύ ό,τι είδα μέχρι στιγμής.
Πολύ καλό σενάριο, καλές ερμηνείες, εξαιρετική σκηνοθεσία και φυσικά υπέροχη φωτογραφία! Μπράβο στους δημιουργούς της σειράς, λοιπόν.

Ελπίζω να μη με πάρει πολύ καιρό να ολοκληρώσω τους τρεις πρώτους κύκλους, μπας και «πιάσω» την επικαιρότητα...

Αχ... Πορώθηκα πάλι... (Next!)